มระแวงได้
‘….ไอ้มอนสเตอร์ตัวนั้น หรือจะเป็นอะไรก็ช่างเหอะ… มันฟื้นขึ้นมาไม่ได้ถ้ายังมีแสงอยู่’
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้พิสูจน์ให้ผมเห็นแล้ว
นั่นหมายความว่า ตราบใดที่ยังถือแล็ปท็อปเครื่องนี้ไว้ ผมก็ปลอดภัย
แต่มันจะแน่เหรอ?
สายตาเหลือบมองลงไปตรงหน้าจอ
‘แบตเตอรี่ 13%…’
ผมเลียริมฝีปาก พลางกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า
แบตเตอรี่เหลือน้อยกว่าที่คาดคิดไว้มาก ผมกดแถบแบตเตอรี่เพื่อดูเวลาที่เหลืออยู่
[เวลาใช้งานแบตเตอรี่คงเหลือ 15 นาที]
“สิบห้า…?”
ผมจ้องมองแล็ปท็อปและเกือบจะสบถออกมา นี่มันแบตเตอรี่ขี้หมาอะไรเนี่ย? โดยปกติแล้ว มันควรจะอยู่ได้ขั้นต่ำสักชั่วโมงหนึ่ง
‘…คงโดนเซ็ตไว้ล่ะมั้ง’
ผมเลิกตั้งคำถามเรื่องแบตเตอรี่ และเริ่มหาทางออกไปจากสถานการณ์นี้
‘ในเมื่อมอนตัวนั้นจะโผล่มาแค่ตอนมืดอย่างเดียว แปลว่าถ้ายังมีแล็ปท็อปอยู่กับตัว ฉันก็น่าจะกันมันได้ ปัญหาเดียวคือการหาทางออกเนี่ยแหละ’
ผมนึกถึงโถงทางเดินก่อนหน้านี้
‘ทางเดินวกวนไปมาพวกนั้นคงไม่นำไปทางออกให้หรอก แสดงว่าทางออกต้องอยู่หลังหกประตูนั่นสักบานแน่ ๆ ฉันลองไปแล้วห้าบาน สี่บานแรกล็อกอยู่ เป็นไปได้ไหมว่าทางออกคือบานที่หก? …หรือมันอาจจะซ่อนอยู่ในสี่บานแรก?’
ความคิดของผมตบตีกันวุ่นวายขณะพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมดของฉาก กรณีที่
