ดีที่สุดคือประตูบานที่หกเปิดแล้วผมก็เจอทางออก แต่มันจะง่ายขนาดนั้นจริงเหรอ?
ผมหวังให้เป็นแบบนั้นนะ
แต่ถ้าไม่ใช่ขึ้นมาล่ะ?
หัวใจของผมหล่นวูบ
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัว ผมเริ่มตัวสั่น
“อย่าบอกนะว่าฉันต้องจัดการไอ้ตัวนั้นน่ะ…?”
ความรู้สึกหนักอึ้งทับถมทรวงอกเมื่อคิดได้อย่างงั้น
อย่างไรก็ตาม ผมเม้มริมฝีปากแล้วถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะเร่งความสว่างของหน้าจอ
ภายในห้องสว่างขึ้นทันตา ผมหันแล็ปท็อปเข้าหาตัวเอง
ปลายนิ้วเริ่มละเลงพิมพ์โดยไม่ลังเล
แต๊ก แต๊ก แต๊ก แต๊ก—
ท่ามกลางความเงียบสงัดที่กดทับไปทั่วห้อง เสียงกดแป้นคีย์บอร์ดดังสะท้อนไปมาขณะลงมือ
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงนาที และเมื่อเสร็จสิ้นเรียบร้อย ผมก็เช็กเวลาที่เหลืออยู่
[เวลาใช้งานแบตเตอรี่คงเหลือ 7 นาที]
“….เท่านี้คงได้”
ผมหันแล็ปท็อปกลับไปแล้วหรี่ความสว่างลงอีกครั้ง
จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สักหน่อย ก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นยืน
“เอาล่ะ”
ผมมองไปรอบตัวด้วยความประหม่า
‘….หวังว่ามันจะได้ผลนะ’
ผมเดินเอาหลังพิงกับผนัง คอยหันหน้าจอออกจากลำตัว ซึ่งค่อย ๆ ขยับไปทางประตูเข้าห้อง
เมื่อถึงจุดหมาย ผมโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อมองแล็ปท็อปพร้อมกับเอื้อมไปคว้าลูกบิด
ในวินาทีที่ไฟด้านบนโถงสว่างขึ้น ฝ่ามือก็หมุนลูกบิดและก้าวเข้าไปในทางเดิ
