ได้นานแค่ไหน ! ” เจี้ยนเฉินนั่งลงบนกิ่งไม้และค่อย ๆ ฟื้นฟูตัวเอง แผลของเขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหายดี
การรอคอยนี้กินเวลาหลายวัน เจี้ยนเฉินได้ฟื้นฟูบาดแผลส่วนมากได้แล้ว แต่สัตว์อสูรหยานหวงที่รออยู่ด้านนอกก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับไปไหน
“ดื้อด้านจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินซ่อนตัวอยู่ในต้นไม้และมองออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความสลด
หากสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้ไม่ออกจากที่นี่ งั้นเขาก็ไม่กล้าพอที่จะใช้การหลอมรวมกระบี่ ไม่งั้นแล้วมันก็ไม่ต่างจากตั๊กแตนที่ไล่ตามจักจั่นโดยที่ไม่รู้ว่ามีนกขมิ้นอยู่ด้านหลัง
แต่นกขมิ้นนั้นไม่ใช่เขาแน่ ๆ
เจี้ยนเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหลับตาลงเพื่อฟื้นฟูตัวเองต่อ !
ตอนนั้นมังกรอสรพิษที่ขดอยู่ในหุบเขาก็เหมือนจะขยับตัวเพื่อปรับท่า หัวของมันยังพาดอยู่ที่พื้นและหลับต่อไป ทันใดนั้นเองมันเหมือนรับรู้ถึงบางอย่าง มันลืมตาขึ้นและเงยหน้าขึ้นมองออกไปด้านนอก
มันมองไปยังทิศทางที่กลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงรวมตัวกันอยู่
แม้ว่าจะไม่มีตัวไหนเข้ามาในอาณาเขตของมันเลย แต่มังกรอสรพิษก็ยังรู้สึกว่าโดนท้าทายเมื่อมีสัตว์อสูรหยานหวงหลายสิบตัวพากันมองเข้ามายังอาณาเขตของมัน
ต่อมามังกรอสรพิษก็ได้อ้าปา
