กแล้วคำรามออกมา
คลื่นเสียงอันน่ากลัวนี้ได้กวาดไปทั่วแทงทะลุหินไป ก้อนหินและต้นไม้ใหญ่นับไม่ถ้วนสั่นไหว ทั้งเขตถึงกับสั่นสะเทือน
กลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงไกลออกไปที่ไม่คิดจะออกจากที่นี่ล้วนแต่ต้องถอยกลับ สายตาพวกมันเต็มไปด้วยความกลัว
ต่อมาสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านั้นก็พากันแยกย้ายราวกับนกแตกรัง หนีไปทั่วทุกทิศทาง มันไม่มีตัวไหนกล้าจะอยู่ต่อ
มังกรอสรพิษนอนขดคอยปกป้องดอกบัวแฝดและหลับต่อไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจี้ยนเฉินก็ยินดีอย่างมาก กลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงนั้นเป็นปัญหากวนใจเขาอยู่ เขาไม่คิดเลยว่าเจ้าของอาณาเขตจะช่วยเขาไล่พวกมันออกไป
“ตอนแรกเจ้าคงอยู่ต่ออีกได้หลายวัน แต่เจ้าเลือกจะตายเร็วเอง เจ้าโทษข้าไม่ได้ ! ” เจี้ยนเฉินคิดในใจ เขาได้ฟื้นฟูบาดแผลมากว่า 8 ใน 10 ส่วนแล้ว แต่ดอกบัวแฝด 28 ต้นนั้นดูเย้ายวนเกินไป เขาอยากจะได้พวกมันมาทั้งหมด
“นายท่าน หากเราคาดเดาไม่ผิดแล้ว สมบัติสวรรค์ที่ท่านเก็บมาก่อนหน้านี้น่าจะมีพลังสัตว์อสูรหยานหวงปนเปื้อนอยู่ สัตว์อสูรหยานหวงเหล่านั้นสามารถใช้พลังนี้ล็อคตำแหน่งของท่านได้ ท่านไม่อาจจะหลีกเลี่ยงการไล่ล่าของพวกมันได้”
ตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังจะลงมือนั้น เสียงของจิตวิญญาณ
