พรึ่บ!
แสงสว่างจ้าทิ่มแทงดวงตาของผม
“แฮ่กกก! แฮ่กก—!”
ผมกุมหน้าอก พลางโน้มตัวลงและใช้มือยันเข่าทั้งสองข้างไว้
นัยน์ตาแทบจะโฟกัสอะไรไม่ได้เลย
ร่างกายแสบร้อนทุกครั้งที่หายใจ ท่อนขาช่วงล่างสั่นเทาไปหมด
หยาดเหงื่อไหลหยดลงมาตามกรอบคางไม่หยุดหย่อน
“แม่งเอ๊ย… ฉันอาจ… ฮ่าา… จะอ้วก!”
ฝ่ามือรีบยกขึ้นปิดปากตัวเอง ท้องไส้ปั่นป่วนอย่างรุนแรง น้ำย่อยที่ตีตื้นขึ้นมานั้นเกือบจะพุ่งออกมาจากร่างกาย
ผมฝืนกลั้นมันไว้แล้วเงยหน้าขึ้น ประตูหกบาน แยกฝั่งละสามบาน
ทุกบานโดนล็อกอยู่
ผมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะฝืนตัวเองให้ไปต่อ
“…..!”
เมื่อผมขยับ ขาทั้งสองแทบจะทรุดลงด้วยความอ่อนล้า ลมหายใจแต่ละครั้งแสบร้อนราวกับเปลวเพลิงแผดเผาปอด
‘ฉันควรจะ… พอแค่นี้ไหมนะ?’
ผมอดทนต่อไปได้อีกไม่นานนัก หรืออันที่จริง สภาพในตอนนี้ก็แทบจะล้มพับกับพื้นอยู่แล้ว ถ้าผมยังคงฝืนตัวเองต่อไป เสียงฝีเท้านั่นคงไล่ตามผมทันแน่นอนในรอบนี้ ไม่ก็รอบหน้า…
ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็—
ความหนาวเย็นสั่นสะท้านแล่นผ่านตัวผม
‘ฉันควรจะออกซะตั้งแต่ตอนนี้ ยังไงก็ได้เห็นสิ่งที่อยากเจอครบหมดแล้ว’
เป้าหมายหลักคือการเข้ามาสัมผัสว่าฉากระดับต่ำมันเป็นยังไง และผมก็ทำสำเร็จเรียบร้อย
ถ้าว่ากันตามตรง ผมสามารถยกเลิกมันตอนนี้แล้วกลับไปสร้างเกมต่อได้เลย
แต่ขณะที่ริ
