ตึก
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ คืบคลานใกล้ยิ่งขึ้น
ขนทุกเส้นบนร่างกายลุกซู่ ผมสะบัดหัวหันหลังไปมอง แต่กลับพบเพียงความมืดมิด
ตึก ตึก
มันกำลังใกล้เข้ามา
ใกล้จนเกินกว่าที่ผมจะยืนได้อย่างสบายใจเฉิบ
หัวใจของผมเต้นแรงราวกับพยายามจะทะลุออกมาจากอก เสียงตึกตักแต่ละครั้งทวีความดังมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลบทุกสิ่งอย่างรอบกาย
เมื่อเสียงลมหายใจของผมเริ่มหนักหน่วง… มันก็เกิดขึ้น
พรึ่บ!
แสงไฟสว่างอีกครั้ง
ทางเดินยาวเหยียดทอดตัวอยู่เบื้องหน้า ไม่มีอะไรเลยอยู่ในระยะสายตา
มีเพียงเสียงหึ่ง ๆ อันเงียบสงบของหลอดไฟด้านบน
ผมกลืนน้ำลายลงคอตัวเอง
‘ไม่เห็นมีใครเลย…’
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน สายตาของผมก็มองไม่เห็นใครสักคน เสียงฝีเท้าเองก็หายไปเช่นกัน
“แค่คิดไปเองเหรอ…?”
ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายศีรษะ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก นี่ต้องเป็นส่วนหนึ่งของฉากแน่นอน
หากลองคิดดูดี ๆ แล้ว การที่ผมมองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอะไรบางอย่างอยู่ที่แห่งนี้
‘มันอาจจะตามหาฉันอยู่ก็ได้’
ทันทีที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามา ผมก็รีบก้าวเท้าไปข้างหน้าทันที เป้าหมายของฉากนี้เรียบง่ายมาก หาทางออกให้เจอ นั่นคือทั้งหมดที่หัวหน้าแผนกบอกก่อนจะปล่อยพวกเราเข้ามา
“หาทางออก…”
ผมกวาดตามองไปโดยรอบ ทางเดินยังคงยาวเหยียดเหมือนเคย— เป็นโถงทางเดิน
