สีขาวที่มีหัวมุมเลี้ยวอยู่ตรงปลายสุดของทั้งสองฝั่ง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และนั่นยิ่งให้ความรู้สึกผิดปกติมากกว่าเดิม
ผมเร่งความเร็วไปจนถึงสุดทางเดิน แต่ทว่า…
“…เหมือนเดิมเลย”
โถงทางเดินรูปแบบเดิมปรากฏสู่สายตา
ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ!
ผมเงยหน้าขึ้นไป เห็นวัตถุสีดำแขวนอยู่บนเพดาน กำลังจ้องมองมาที่ผมโดยตรง
‘กล้อง…?’
ก่อนที่หัวสมองจะประมวลผลสถานการณ์ได้ทัน แสงไฟด้านบนก็วูบไหว
พรึ่บ!
ความมืดเข้าปกคลุมอีกครั้ง
โสตประสาทการได้ยินคมชัดมากขึ้น ลมหายใจเริ่มไม่คล่องตัว
‘มันเป็นแค่ทางตรง ฉันต้อง—’
ตึก
“….!?”
เสียงฝีเท้ากลับมาแล้ว
คราวนี้ มันใกล้ยิ่งกว่าเก่า
ทั่วทั้งร่างกายแข็งเกร็งจนท้องปวดร้าวไปหมด
ผมไม่เสียเวลาคิดซ้ำสอง
“เวรเอ๊ย…!”
ผมเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง เร่งความเร็วขึ้นโดยพยายามไม่ให้เร็วมากเกินไป เพราะกลัวว่าจะชนเข้ากับหัวมุมทางแยก
ตึก ตึก!
ขณะที่มุ่งไปข้างหน้าก็รับรู้ได้ว่าตัวเองกับเสียงฝีเท้านั้นเริ่มทิ้งระยะห่างมากขึ้น ผมกำลังหนีจากมันไปได้ทีละน้อย
‘นี่มันบ้าไปแล้ว!’
อันนี้คือระดับที่คนเขาเรียกกันว่า รับมือได้ แน่เหรอวะ?
ผมกัดฟัน และเร่งเรียวขาให้ก้าวไกลขึ้นอีก
เสียงฝีเท้าด้านหลังเริ่มทิ้งช่วงห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วก็—
พรึ่บ!
แสงไฟกลับมาสว่าง ทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ
“
