เอ๊ะ…?”
ผมหันกลับไปมอง เท้าหยุดลงเมื่อพบว่าไม่มีอะไรอยู่ด้านหลัง
“อะไรน่ะ? ฉันสาบานเลยว่า…”
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และรีบเรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดในหัวอย่างรวดเร็ว
‘ช่วงเวลาสิบวินาที ไฟจะสลับกันเปิดกับปิด เสียงเท้าจะกลับมาทุกครั้งที่ไฟดับ แต่พอไฟสว่าง มันก็หายไป’
ในจังหวะที่เริ่มจัดระเบียบข้อมูลที่มีอยู่ ผมเคลื่อนตัวไป ค่อย ๆ ขยับเข้าหาหัวมุมที่อยู่เบื้องหน้า
เหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงแล้ว
‘…ถ้าฉันคิดถูกล่ะก็ มันคงแบ่งเป็นรอบ ทุกครั้งที่ไฟดับ เสียงเท้าจะกลับมา— และมันจะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละครั้ง’
ความคิดนั้นทำให้ท้องไส้ของผมบิดมวน
เดิมทีผมไม่ได้เป็นคนแข็งแรงอะไรมากมายนัก แค่เดินเร็วขึ้นก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยแล้ว
ถ้าเสียงฝีเท้านั่นมันไล่หลังเร็วขึ้นทุก ๆ สิบวินาทีล่ะก็…
‘ฉันต้องรีบหาทางออกให้เจอก่อนที่จะสายเกินไป’
แต่ยังไงล่ะ?
ผมจะไปหาเจอได้ยังไง?
ในที่สุด ผมก็มาถึงหัวมุม แล้วเลี้ยวตัวเข้าไป
“…..!”
ฝีเท้าของผมหยุดชะงักทันทีที่เลี้ยวพ้นมุม
สายตาจ้องมองไปตามทางเดินยาวจนปะทะเข้ากับประตูบานหนึ่งที่แทรกตัวอยู่ในผนังด้านขวา ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ…!? ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ผมก็เห็นกล้องตัวหนึ่งติดตั้งอยู่ห่างออกไป เลนส์ของมันเล็งตรงมาทางผมพอดี
ขณะที่ผมรู้ส
