ึกเหมือนกำลังโดนจับตามองอยู่ภายใต้สายตาของกล้องตัวนั้น แสงไฟเหนือหัวเริ่มสั่นไหว
พรึ่บ!
เป็นอีกครั้ง ที่ความมืดมิดกลับมาครอง
ตึก ตึก ตึก!
“….!?”
ร่างกายของผมเกร็งตัวไปทุกสัดส่วน
เสียงฝีเท้า… มันเร็วขึ้นอีก!
กว่าจะได้ทันรู้ตัว มันก็เกือบจะมาถึงตัวผมแล้ว
เส้นขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง
‘ชิบ!’
ผมก้าวเท้าอย่างรีบเร่งโดยไม่ลังเล หัวใจกระตุกรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก กระเพาะบีบตัว รู้สึกได้ถึงน้ำดีที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอ
‘…อ่า แม่งเอ๊ย ฉันจะอ้วกแล้ว’
ท่าทางการเคลื่อนไหวในตอนนี้แทบจะเรียกว่า วิ่ง ยังยาก
แต่ถ้าเรียกว่าเดินเร็วขั้นสุดก็คงได้อยู่ ผมกางแขนออกไปข้างหน้า กันเหนียวเผื่อไว้ว่าจะพุ่งชนเข้ากับผนังระหว่างทาง
ตึก ตึก!
อากาศเย็นตัวลงกว่าเดิมไม่พอ เสียงนั่นยังดูเหมือนจะดังก้องในหัวของผมมากขึ้นด้วย
ผมก้าวเท้าไป ต่อเนื่อง ไม่หยุดยั้ง
‘อีกนานแค่ไหนเนี่ย?’
สิบวินาทีนั้นช่างยาวนานจนดูเหมือนไร้ที่สิ้นสุด ความวิตกกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นจากภายใน
เรี่ยวแรงเริ่มแห้งเหือดอย่างเชื่องช้า
มันยังไม่ถึงขั้นเลวร้าย แค่ในตอนนี้
ผมรู้ดีว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
ผมต้องอดทน
อดทนจนกว่าไฟจะกลับมาติดอีกครั้ง
และแล้ว…
พรึ่บ!
มันก็ติด
“ฮ่าา…”
ผมพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ พลางกลืนน้ำลายขณะมองไปรอบตัว ทางเดินเดิม ๆ ทุกอย่างเ
