มฝีปากกำลังจะอ้าออกและเอ่ยคำว่า ‘ฉันขอออก’ หลุดมา ผมก็หยุดลง
“….”
ผมจ้องไปข้างหน้า พลางเลียริมฝีปากของตัวเอง
‘ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วไหมนะ…?’
ผมอยากเห็นว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นอีกบ้างเมื่อเลี้ยวตรงหัวมุม
แม้ระยะทางจะสั้น แต่มันก็ยังต้องใช้ความพยายามอย่างมากสำหรับผม
และเมื่อเลี้ยวไปได้สำเร็จ สายตาก็ปะทะเข้ากับทางเดินเบื้องหน้า
ผนังสีขาวเหมือนเดิม กล้องตั้งอยู่ไกล ๆ เหมือนเดิม ประตูหกบานเหมือนเดิม สภาพแวดล้อมตรงหน้านี้เหมือนเดิมทุกประการ
ทุกอย่—
“เอ๊ะ?”
เดี๋ยวก่อนนะ
ผมกะพริบตาแล้วมองไปรอบตัว
ประตูหกบาน?
ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันทีที่ได้ตระหนักถึงบางอย่าง แต่ก่อนที่ผมจะได้ประมวลผลสถานการณ์ หลอดไฟด้านบนก็กะพริบ
พรึ่บ!
ผมจมดิ่งสู่ความมืดมิดอีกหนหนึ่ง
ในจังหวะที่มันเกิดขึ้นนั้นเอง ร่างกายแข็งเกร็งไปหมดทุกส่วน หัวใจบีบคั้นอย่างหนักหน่วง ผมรีบพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยไม่คิดจะเสียเวลาแม้เพียงวินาทีเดียว
เสียงฝีเท้าแสนเร่งรีบ ดังกระหึ่มมาจากทางด้านหลัง
ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก—!
ผมโยนความคิดทุกอย่างทิ้งออกไปจากหัวสมอง
‘หนึ่ง…’
ทรวงปอดเหมือนจะพ่นไฟออกมา เนื้อขาสั่นระริก แต่ยังคงรีบรุดให้เร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมแทบหายใจไม่ออก ลมหายใจแต่ละครั้งที่สูดเข้าไปให้คว
