ามรู้สึกเหมือนเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต ขณะที่อากาศรอบตัวดูเหมือนจะเย็นลงเรื่อย ๆ
เสียงฝีเท้าด้านหลังใกล้เข้ามาทุกที
‘…สาม’
มันตามมาติด ๆ แล้ว!
ผมเหนื่อยเกินไป เหนื่อยจนแทบจะรักษาความเร็วไว้ไม่ได้ และเริ่มช้าลงทุกวินาที
ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก—!
‘ห้า’
ร่างกายกำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ลำคอแสบร้อนไปหมด
เสียงของ— ฝีเท้าเหล่านั้น— ดังขึ้นเรื่อย ๆ
ครอบงำไปทั่วทุกหนแห่ง
‘เจ็ด…’
ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ลำตัวจวนจะล้มลงอยู่รอมร่อ สายตามองไปทางด้านหน้า สิ่งเดียวที่ประจักษ์คืออนธการไร้ก้นบึ้ง แต่ผมรู้ว่าตัวเองใกล้จะถึงหัวมุมใดสักมุมหนึ่งแล้ว
‘เก้า’
ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจของมันที่รดต้นคอ ให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบจนเกือบทำให้ผมตัวแข็งอยู่กับที่ หัวใจกระเด็นกระดอนจนเหมือนจะหลุดออกมา แล้วก็อ้าปากค้าง
มันอยู่ข้างหลังผม
ใกล้จะแตะตัวผมได้แล้ว
ไม่นะ—!
“ฉัน—”
พรึ่บ!
แสงสว่างวาบ
ผมทรุดตัวลงตรงหน้าผนังสีขาว
“แฮ่กก…. แฮ่กกก…”
ปากหอบหายใจอย่างหนัก หัวหมุนติ้วจนแทบไม่มีสมาธิ แต่เมื่อค่อย ๆ หันไป ผมก็เห็นพวกมัน ประตูมีหกบานเหมือนเดิม
ผมครางออกมา รู้สึกเหมือนทั่วทั้งตัวใกล้จะพังทลายเต็มที
‘สาม…’
พยุงร่างตัวเองไปยังบานประตูที่ใกล้ที่สุด
คลิ้ก
มันล็อกอยู่
‘ห้า’
ประตูบานถัดไป
คลิ้ก
นี่ก็ล็อกเห
