มือนกัน
‘หก’
คลิ้ก
ล็อก
‘…เจ็ด’
คลิ้ก
ล็อก
เมื่อมาถึงประตูบานที่ห้า ผมรู้สึกได้เลยว่าความกังวลพุ่งสูงขึ้นและเข้าครอบงำจิตใจอย่างเชื่องช้า เวลาเหลือน้อยลงทุกวินาที แต่ประตูที่ผ่านมายังคงล็อกอยู่ มือของผมสั่นเทาขณะเอื้อมไปยังประตูบานที่ห้า
‘ได้โปรดล่ะ ได้โปรดเถอะ…!’
ผมแตะลูกบิดประตู
‘แปด’
คลิ้ก!
“…..!?”
เสียงคลิ้กที่คุ้นเคยดังขึ้น แต่ก่อนที่หัวใจจะฝ่อลง ผมก็เห็นบานประตูค่อย ๆ เปิดออก
ดวงตาของผมเบิกกว้าง
มันได้ผล!
แต่ทันทีที่ผมเปิดประตูได้สำเร็จ ไฟด้านหลังก็กะพริบ
พรึ่บ!
มืดสนิท
“…..!?”
ผมไม่เสียเวลาคิดซ้ำสอง
ทันทีที่ความมืดมาเยือน ผมรีบพุ่งตัวเข้าไปในห้อง แล้วกระแทกประตูปิดตามหลังพร้อมกับลงล็อกเสร็จสรรพ
ปัง!
“ฮ่าาา… แฮ่กกก!”
ลำตัวไถลลงกับพื้น รู้สึกได้ว่าเข่าทั้งสองข้างหมดแรงพอ ๆ กับผมที่พยายามสูดอากาศเข้าอีกเฮือกใหญ่ ฝ่ามือแตะพื้นเมื่อหัวเริ่มหมุน
ผมหมดสภาพ
แบบแทบจะยกนิ้วไม่ขึ้นด้วยซ้ำ
เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ผมมี หมดลง ณ ตรงนี้
ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนตั้งแต่เข้ามาในห้อง และในจังหวะที่เริ่มกลับมาหายใจเป็นปกติและยกศีรษะขึ้นได้ ผมก็กวาดสายตาไปทั่ว
“อะไรเนี่ย…”
จังหวะนั้นเองที่เริ่มตระหนักได้
ผมกำลังอยู่ในห้องเล็ก ๆ ไม่มีหน้าต่าง แต่มีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อ
