ง พร้อมกับเก้าอี้ธรรมดาและแล็ปท็อปเก่า ๆ เครื่องหนึ่ง หน้าจอของมันเปิดไว้อยู่ ส่องแสงสลัวเพียงพอจะให้แสงสว่างแก่พื้นที่รอบข้างได้บ้าง แสงริบหรี่นั้นเป็นสิ่งเดียวที่คอยต้านทานความมืดมิดเอาไว้เป็นแนวขอบ
มันไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย— ไม่มีของตกแต่ง ไม่มีเสียงอื่น มีเพียงความเงียบอันน่าขนลุกและเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องจักร
อากาศให้ความรู้สึกหนักอึ้งและอับชื้น เสมือนมีใครบางคนเพิ่งทิ้งร่องรอยลมหายใจเอาไว้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน
ผมค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะมองไปที่แล็ปท็อป
“กล้องวงจรปิด…”
หน้าจอฉายภาพของโถงทางเดิน อันนั้นแหละ
ประตูทั้งหมดจำนวนหกบานปรากฏอยู่ในทัศนา
‘มันคือทางเดินเดียวกับที่ฉันอยู่เมื่อกี้ เห็นประตูทั้งหกบานเลยแฮะ’
ขณะที่ผมกำลังสังเกตการณ์ผ่านวิดีโออยู่ หน้าจอก็กลายเป็นสีดำกะทันหันจนผมสะดุ้ง
แต่ไม่นานนักก็สงบใจลงเมื่อเห็นข้อความสีเขียวด้านล่าง
[คุณต้องการเปิดโหมดไนท์วิชั่น[1]หรือไม่?]
‘มีฟีเจอร์แบบนั้นด้วยเหรอ?’
ผมเอื้อมมือไปบริเวณทัชแพด[2]และกำลังจะกดยืนยัน แต่สายตาดันสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
‘มีไทม์แสตมป์[3]อยู่ด้านล่างด้วย ระยะเวลามันเท่ากับจำนวนเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่เลย’
หรือไม่ก็อาจจะคลาดเคลื่อนไปประมาณสองสามนาที
ความคิดหนึ่งแล่นปราดเข้ามา ผมจึงกรอแถบ
