จะลดลงไปอย่างมาก” เจี้ยนเฉินหยุดซ่างกวนมู่เอ๋อเอาไว้ หลังจากนั้นเขาก็ได้ทำการเก็บไม้ที่มีปราณหยานหวงใกล้ ๆ แล้วทำเป็นกล่อง จากนั้นเขาถึงทำการเก็บชาหยั่งรู้
มันมีข้อกำหนดสำหรับการเด็ดและเก็บชา หากผิดพลาดไปแค่เล็กน้อยก็จะส่งผลกระทบต่อคุณภาพและพลังของมัน
แต่เจี้ยนเฉินมีประสบการณ์มาตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว ดังนั้นเขาจึงเก่งกับการเก็บใบชาเหล่านี้
ไม่นานเขาก็เด็ดใบชาจนหมดต้น เขาเก็บมันอย่างระมัดระวัง
ตอนนั้นเอง เจี้ยนเฉินก็กางมือออก มีดอกไม้สูงแค่ 3 นิ้วงอกออกมาจากมือเขา
ดอกไม้นี้เหมือนจะไม่ได้ดูพิเศษอะไรแต่กลับแผ่พลังแห่งการมีอยู่ออกมา
ดอกไม้นี้คือกล้วยไม้กลืนกินอมตะที่เจี้ยนเฉินใส่ใจดูแลมันมาอย่างดี
เมื่อมายังโลกเบื้องล่างในครั้งนี้ เขาก็ได้นำกล้วยไม้กลืนกินอมตะมากับตัวด้วย !
“กล้วยไม้กลืนกินอมตะ เจ้าเดินทางได้ตามที่เจ้าต้องการ ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าตอนนี้แล้ว เจ้าจะไม่เจอกับอันตรายใด ๆ ตราบใดที่ไม่เดินทางเข้าไปลึกเกินไป” เจี้ยนเฉินบอกกับกล้วยไม้กลืนกินอมตะ
กล้วยไม้กลืนกินอมตะไม่อาจจะสร้างร่างมนุษย์ขึ้นมาได้และต้องอยู่ในร่างต้นไม้ แต่มันค่อนข้างฉลาด มันมีความคิดของตัวเองมานานแล้ว
กล้วยไม้กลืนกินอมตะหด
