พวกเขาถือโน้ตจดอะไรบางอย่างไว้อยู่
“เท่าที่ผมได้ยินมา ชั้นสี่ลงไปนี่ออกแบบมาเพื่อเก็บเกตใช่รึเปล่า?”
“ไม่เชิงครับ”
ไมล์สส่ายศีรษะของตัวเอง
“ชั้นที่สี่เป็นโซนกักกัน วัตถุและตัวตนความผิดปกติส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ในนี้น่ะครับ”
“อ๋อ”
ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะ
ถึงว่าทำไมมีคนสวมชุดขาวเยอะขนาดนี้ พวกเขาคงเป็นนักวิจัย
และนั่นทำให้ผมคิดขึ้นมาได้
“ถ้างั้น คุณไม่ได้จะไปเข้าเกตกันเหรอ?”
“ไม่หรอกครับ พวกเรายังไม่พร้อมขนาดนั้น ตอนนี้เรายังเป็นแค่เด็กใหม่กันอยู่เลยครับ”
“อ้อ เข้าใจแล้ว”
นั่นก็ฟังดูมีเหตุผลเหมือนกัน
“มีโอกาสสูงที่เราจะได้ทดสอบกับวัตถุกักกันชิ้นหนึ่ง— หรือไม่ก็ถูกโยนเข้าไปในสถานการณ์จำลองโดยไม่มีข้อมูลอะไรเลย แต่ผมไม่คิดว่ามันจะอันตรายหรอกนะครับ เพราะนี่มันเพิ่งจะวันแรกของเราเอง”
ผมครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะมองหัวหน้าแผนกที่เดินอยู่ไกล ๆ
มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกนะ…
“เรามาถึงแล้ว”
หัวหน้าแผนกหยุดตรงหน้าประตูโลหะบานใหญ่ เขาสแกนบัตรประจำตัว ประตูเลื่อนเปิดออกตามมาด้วยเสียงฟู่วดังแผ่วเบา ภายในเป็นห้องสีขาวขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่าง ๆ และจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ต่อสายติดกับผนัง ตรงปลายสุดของห้องมีประตูโลหะอีกบานหนึ่ง หน้าตาเหมือนบานแรกทุกประการ
“ทุกคน เตรียมตัวกันให้พ
