ร้อม เราจะเริ่มกันในอีกไม่ช้า จะไปเยี่ยว ไปขี้ ไปซ้อมท่าเตะอะไรก็เชิญ ผมไม่สน แค่ทำตัวให้มันพร้อมก็พอ”
เขาอ้าปากหาวหวอด ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างจอมอนิเตอร์แล้วไถลไปมาอยู่สองสามเมตร ก่อนจะเกี่ยวส้นเท้ากับพื้นและดันตัวเองกลับยังจุดเดิม
ผมมองเขาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงแรงตบ ๆ ลงบนไหล่
เป็นไมล์สนี่เอง
“ผมว่า… ผมคงต้องไปเตรียมตัวแล้วล่ะครับ”
รอยยิ้มของเขาดูฝืดเฝื่อน มือกำบัตรประจำตัวไว้แน่น
“ว่าแต่คุณ… มาเพื่อสังเกตการณ์ หมายความว่าคุณจะไม่เข้าร่วมการทดสอบด้วยใช่ไหมครับ?”
“…ไม่เข้าหรอก”
“โอ้”
รอยยิ้มของเขาดูฝืนหนักยิ่งกว่าเดิม
“ดีแล้วครับ” เขาเอ่ยออกมา
ผมมองดูแล้ว สภาพของเขาช่างน่าสงสารจริง ๆ
ทำได้เพียงอวยพรให้เขาโชคดีตามมารยาทพื้นฐาน ก่อนจะหามุมสักมุมหนึ่งแล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้น
ผมฉวยโอกาสหยิบแล็ปท็อปออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง
ขณะที่แอปเริ่มโหลด เงาเส้นหนึ่งทอดลงมาทับซ้อนตัวผม
“นี่นายจะนั่งอยู่ตรงนี้เพื่อดูคนอื่นทำการทดสอบจริง ๆ เหรอ?”
“หืม?”
ผมเงยหน้าขึ้น เห็นไคล์ที่จ้องลงมาจากด้านบน บัตรประจำตัวของเขาห้อยต่องแต่งไปมาอยู่รอบคอจนกระแทกกับหน้าผากของผม
“อะไรเนี่ย…?”
“โทษที”
เขาดึงบัตรประจำตัวกลับมาและมองไปด้านหลัง
“หัวหน้าแผนกบอกว่าถ้านายอยากลองก็มาร่วมทดสอบได้นะ
