นั้นจะสมหวังตามที่เจ้าต้องการ”
“ผู้น้อยเข้าใจเรื่องนี้ ข้าแค่หวังว่าท่านจะมองความพยายามที่ข้าได้นำหอคอยอนัตตามาคืนและช่วยชีวิตสหายของข้า นางได้รับบาดเจ็บเพราะกฎแห่งไฟของเปลวเพลิงที่น่านับถือ นางเหลือพลังชีวิตเพียงน้อยนิด จอมปราชญ์สูงสุดเป็นคนเดียวที่ช่วยนางได้” เจี้ยนเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ขอร้องใครแบบนี้
แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น มันเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของนางฟ้าเฮายู่ เขาต้องคว้าทุกโอกาสที่มี
“ไม่ว่าหอคอยนั่นจะอยู่ไหน แต่ข้าก็เอากลับมาได้แค่ใช้ความคิด ไม่มีใครจะหยุดข้าได้ เจ้าคิดจริง ๆ รึว่าข้าต้องการให้เจ้านำมันกลับมาคืน ? ” เสียงอันเย็นชาของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาดังขึ้นมา เขาไม่คิดจะไว้หน้าเจี้ยนเฉินเลย
เมื่อได้ยินแบบนั้น เจี้ยนเฉินก็พูดอะไรไม่ออก เขานิ่งไปสักพัก
แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าเขาได้รับความดีความชอบในการคืนหอคอยอนัตตา แต่เขาอาจจะไม่ได้รับการยอมรับจาก จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา ยังไงซะความดีความชอบนี้ก็ถูกตั้งรางวัลขึ้นมาโดยองค์หญิงใหญ่ ไม่ใช่จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา
แต่เขาไม่คิดเลยว่าการที่เขาผ่านความลำบากมามากมายและเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อคืนหอคอยอน
