ทุกวินาที
ถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติ ผมคงจะรู้สึกปลอดภัย แต่ตอนนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นไปอีก ยิ่งผมไม่รู้ด้วยว่ามันตามหาผมเจอได้ยังไงทั้งที่มันควรจะอยู่แค่ในฉากเริ่มต้นนั่นแท้ ๆ
“เซธ!”
ตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังเข้าหู
ผมหันไปมอง และได้พบร่างสูงพอ ๆ กับตัวเอง— ประมาณ 180 ซม.— กำลังโบกมือให้ผมอยู่ เส้นผมสีน้ำตาลหม่นทรงยุ่งเหยิงของเขาสะบัดไปตามการเคลื่อนไหว และเมื่อดวงตาสีเขียวคมกริบของเขาจ้องมาที่ผม เขาก็เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดลง
เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจขณะมองดูตัวผม
“….ว้าว นายดูเละเป็นบ้าเลยพวก”
“คิดงั้นเหรอ?”
สิ่งที่ผมเจอมาไม่ใช่แค่โดนไล่ออก แต่จู่ ๆ ก็มีระบบประหลาดโผล่ขึ้นมาต่อหน้าต่อตา— โยนผมลงไปในฉากที่ถ้าก้าวพลาดเพียงครั้งเดียวก็ตายได้ แถมปั่นประสาทให้ผมยอมรับมันด้วยการเอาจุดอ่อนของผมมาล่อไม่พอ ยังเปลี่ยนโลกทั้งใบให้ด้วย ล่าสุดก็เพิ่งมาตรัสรู้ได้ว่าไอ้ตัวประหลาดในฉากบ้า ๆ นั่นกำลังตามหลอกหลอนอยู่อีก?
ผมยังไม่สติแตกก็ถือว่าบุญหัวแค่ไหนแล้ว
‘ไม่สิ จริงจังนะ… ฉันยังสติดีอยู่ได้ยังไงวะเนี่ย?’
“เอาน่า เดี๋ยวนายก็ผ่านมันไปได้เองนะ เซธ ฉันว่านี่อาจจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีสำหรับนายก็ได้”
“โห ขนาดนั้นเลย?”
ถ้าไม่ใช่เพราะผมรู้ว่าหมอนี่กำลัง
