หวงฟู่กุ่ยยี่หัวเราะเยาะ “เจ้าคนไร้ยางอาย เจ้ายังกล้าพูดถึงพวกเขาอีกรึ ? เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้จริง ๆ หรือว่าหานซิน, ไป๋หยู, ตงหลิน หยานเซว่ มักจะต่อต้านเจ้าในตอนที่เจ้าครอบครองกระบี่สังหารเทพ ? ซวนจ้านและซวนหมิงก็จะไม่ยืนเคียงข้างเจ้าอย่างแน่นอน หากเจ้าจบชีวิตลงเช่นนี้ พวกเขาคงจะจัดงานเฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุข ทำไมพวกเขาถึงต้องมาช่วยเจ้าล่ะ ? ”
“ถ้าข้าฆ่าเจ้าที่นี่ พวกเขาจะขอบคุณข้า ไม่ใช่ต่อต้านข้า เพราะข้าได้ทำสิ่งที่ไม่สะดวกแทนพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็ไม่โง่พอที่จะทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลังหรอก”
“เด็กโง่กงซุน ข้าทนเจ้ามานานพอแล้ว เนื่องจากเจ้าไม่มีค่าอะไรหลงเหลืออีกต่อไป มันก็ถึงเวลาแล้วที่เจ้าสมควรตาย”
หลังจากนั้นกงซุนอี้ต้องเผชิญกับการทรมานอันเจ็บปวดอย่างยิ่งก่อนที่จะตายด้วยมือของซูซีปิงและหวงฟู่กุ่ยยี่ วิญญาณของเขาแตกสลายและร่างกายของเขาก็ถูกกำจัด
