“จะเจี้ยนเฉิน ….. จริง ๆ แล้วจะ .. เจ้ายังไม่ดาย …. เจ้ายังอยู่ … ‘ ผู้นำพรรคกระดูกโอฬารพูดราวกับมีก้างปลาติดคอของเขา เขาสำลักไปชั่วเวลาหนึ่งก่อนที่จะทำอะไรบางอย่างและพูดตะทุกตะกักมันดูเหมือนว่าเขาจะพูดออกมาได้ยากมาก
เสียงของเขาแหบห้าว เขาเต็มไปด้วยความโกรธอยู่ภายในและเต็มไปด้วยความไม่เชื่ออย่างถึงที่สุด
เขาไม่ได้จากไปทันที แต่เขายังยืนอยู่ที่นั่น จ้องมองไปที่เม็ดยาที่กำลังถูกหลอมอยู่ที่ยอดเขาหิมะทะยานด้วยดวงดาที่เบิกกว้างคู่หนึ่ง เขาจ้องมองอย่างจริงจัง
เขายังคงยึดติดกับความคิดที่ว่า เขาคงตาฝาดไป เขายังหวังว่าร่างนั้นไม่ใช่เจี้ยนเฉินจริง ๆ แต่เป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาและพลังคล้ายคลึงกับเขา
น่าเสียดายที่มันเป็นความจริง เขาไม่อาจหลอกตัวเองได้
‘ไม่ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ เขายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ? เขายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร …. ‘ผู้นำหลุดจากการใช้ทักษะลับ ข่าวที่ว่าเจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่มีผลกระทบกับเขาอย่างมาก ม้าทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งปรี๊ด เขาสูญเสียความเยือกเย็นไปอย่างสิ้นเชิง
เขาได้คาดเดาสิ่งนี้ไว้ก่อนที่เขาจะมาถึงที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก แต่การคาดเตาของเขาก็เป็นแค่การคาดเดา เมื่อความจริงมาอยู่ต่อหน้า มันทำลายจินตนาการและความหวังของผู้นำพรรคทันที
‘ไม่น่าแปลกใจ ไม่น่าแปลกใจเลย ที่จอมปราชญ์สูงสุดอนัดตาขึ่งกลับมาเมื่อหลายปีก่อนแต่ไม่เคยเข้าไปต่อสู้กับลมที่น่านับถือ ดัง ดัง
