ดังนั้นเมื่อเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้ดาย เขาก็เลยไม่ได้ไปฆ่าลมที่น่านับถือ ช่างเป็นเรื่องตลกเสียนี่กระไร …. เป็นที่น่าขันนัก จริง ๆ แล้วข้าที่รอเหมือนกับคนโง่มานานกว่าสองศตวรรษ ย่าย่าย่าย่า …. ‘ ผู้นำพรรคเริ่มหัวเราะ ยกเว้นใบหน้าของเขาน่าเกลียดยิ่งกว่าตอนที่เขาร้องไห้ รอยยิ้มของเขาที่คล้ายกับปีศาจนั้นน่ากลัวและน่าตกใจ
‘เด็กไร้หัวใจกับข้ารอมานกว่าสองศตวรรษอย่างเบื่อหน่าย ในสองศตวรรษที่ผ่านมา เรายังไม่คิดที่จะออกจากพรรคกระดูกโอหารแม้แต่ก้าวเดียว เผื่อว่าจะนำไปสู่ปัญหาที่ไม่จำเป็น เรายังจงใจหลีกเลี่ยงเรื่องทั้งหมดในโลกเขียน โดยที่เรายังคงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ เลย เราระมัดระวังเท่าที่จะเป็นไปได้ที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องต่าง ๆ ในโลก …. ‘
‘ในสองศตวรรษที่ผ่านมา ไร้หัวใจกับข้าใช้เวลาทุกวันเพื่อรอคอยการกลับมาของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา และตั้งหน้าตั้งตารอเวลาที่ลมที่น่านับถือจะดายด้วยน้ำมือของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดดา เราพร้อมที่จะต้อนรับ ….. ความรุ่งโรจน์ของพรรคกระดูกโอฬาร’
‘เราแน่ใจว่าลมที่น่านับถือจะต้องตายด้วยน้ำมือของจอมปราชญ์สูงสุดอนัดตา เรายังถึงขั้นเติมพันกัน’
‘แต่ในท้ายที่สุด สองศตวรรษแห่งการรอคอยอย่างยากลำบาก แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพลวงตาจริง ๆ แล้ว เขายังมีชีวิตอยู่ …. เขายังไม่ตายด้วยน้ำมือของลมที่น่านับถือ … ”
‘ทำไม ? ทำไม ? ทำไมเขาถึงยังรอด ? ทำไมเขายังรอด ? เขารอดมาได้ไง ? เขารอดมาได้ไง ….
