[00 : 00s]
เวลาสิ้นสุดลง และที่อุดหูก็หยุดทำงาน
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป เสียงดนตรีเงียบหาย แทนที่ด้วยความเงียบงันอันน่ากระอักกระอ่วนชวนอึดอัด
“ฮ-ฮ่า…”
ช่วงอกของผมสั่นไหว พยายามสูดลมหายใจเข้าด้วยความสั่นเทา
จนถึงตอนนี้ ท้องของผมพลิกผัน บิดเบี้ยว และปั่นป่วนทุกทิศทางเท่าที่มันจะเป็นไปได้
ถึงกระนั้น ยามที่ผมสบสายตากับวาทยกร แรงกดดันมหาศาลอันยากจะต้านทานถาโถมเข้ากลางท้อง ราวกับมีอะไรบางอย่างภายใน อยากจะแหวกออกมา
“…พ… พูดอีกทีสิ”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ หนักอึ้ง— ราวกับบางสิ่งบางอย่างตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรก
ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบเชียบ พยายามสะกดกลั้นน้ำดีที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอ
‘ผ่อนคลาย ตั้งสติให้ดี ๆ’
สถานการณ์กำลังดำเนินไปตามที่ต้องการ ผมแค่ต้องจัดการสิ่งตัวเองที่เริ่มไว้ให้จบสมบูรณ์
แต่ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ? ถ้าสิ่งที่ผมคิดมันเป็นคำตอบที่ผิดล่ะ? มันจะได้ผลจริง ๆ เหรอ? แต่—
ท่ามกลางความคิดฟุ้งซ่านมากมาย ริมฝีปากของผมค่อย ๆ เผยอออก
“เพลงของคุณ…”
ผมหยุดชะงัก พยายามข่มก้อนแข็ง ๆ ในลำคอลงไป
“…มันขยะ”
ครืน!
โถงทั้งห้องสั่นสะเทือน เก้าอี้ลากครืดคราดกับพื้น ม่านหนาแกว่งไปมา ชั้นลอยสั่นคลอน เครื่องดนตรีร่วงหล่น ตกกระทบพื้น
แรงสั่นยังคงดำเนินต่อไป— รุนแรง หนักหู— จนกระทั่งมันหยุดลงกะทัน
