เขาโป่งพองออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่าง
คลาร่าปล่อยลมหายใจออกมาด้วยความกังวล คำถามของเธอมันฟังดูน่าขัดใจเหรอ? เขาจะจากไปไหม? หรือว่า—
ไม่นานนัก คำตอบกลับก็มาถึง
— ดูถูกวาทยกรตัวนั้น
“ว่าไงนะ?”
แต่มันไม่ใช่คำตอบที่เธอคาดคิดไว้
ดูถูกวาทยกรเนี่ยนะ? คลาร่าสะบัดหน้ากลับไปยังวาทยกร สีหน้าของเธอสับสนอลหม่าน นี่มันมุกตลกประเภทไหนกัน?
หรือเป็นเล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง? ตัวตลกนั่นปั่นหัวพวกเธอที่ใกล้จะเดี้ยงอยู่แล้วแบบนี้งั้นเหรอ?
— ห… หัวหน้า?
— ผม… ทนไม่ไหวแล้ว
— อย่า… ไปฟังครับ มันอาจจะเป็นกับดัก
น้ำเสียงแหบพร่าของคนในหน่วยดังแทรกมากับสัญญาณคลื่นซ่า ๆ บางคนเว้าวอน บางคนเตือนสติ แต่ทุกคนต่างรอคอย— การตัดสินใจจากเธอ
เสียงของตัวตลกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เฉียบคมมากกว่าเก่า
— จะทำหรือไม่ทำ?
นิ้วของคลาร่ากำรอบวิทยุสื่อสารแน่น เสียงชีพจรกระเด็นกระดอนก้องในหู ทางเลือกนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ แต่อันที่จริง เธอก็ไม่เหลือทางเลือกอื่นอีกแล้ว
“ตามนั้น…”
— หัวหน้า!
“ทำตามนั้น”
เธอพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะหันไปหาวาทยกร แล้วเค้นคำแรกที่นึกได้ออกไป
“มัน… น่าเบื่อ”
‘ถึงมันจะเป็นกับดักจริง แต่ฉันยังมีทางเลือกอื่นเหลืออยู่แน่เหรอ? ไหน ๆ เราจะตายกันหมดแล้ว อย่างน้อยก็ขอลองวิธีนี้หน่อยเถอะ!’
