น่ะ
‘มันสิ้นหวัง มัน…’
ท่ามกลางความรู้สึกท้อแท้และไร้หนทางนั้นเอง เสียงกระซิบหนึ่งดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร
— ถ้าอยากรอด ก็ทำตามที่ฉันบอก
‘อะไรนะ…?’
มันเป็นเสียงที่เธอไม่คุ้นเคย และที่สำคัญที่สุดเลย น้ำเสียงนั้นราบเรียบและสงบนิ่งเกินไปจนดูไม่เข้ากับสถานการณ์
ความหนาวเหน็บแล่นผ่านไขสันหลังของคลาร่า เธอค่อย ๆ หันไปมอง
ตัวตลก
เขาเองก็… ถือวิทยุสื่อสารอยู่ในมือ
‘ได้ยังไงกัน…?’
เธอยกเครื่องสื่อสารขึ้นมาจ่อริมฝีปากด้วยมือที่สั่นเทา
“คุณ… คุณเป็นใคร?”
เงียบกริบ
ลมหายใจของคลาร่าติดขัด
อีกฟากฝั่งของห้อง สีหน้าตัวตลกเปลี่ยนไป— ใบหน้าตึงเครียด เครื่องหน้าบิดเบี้ยวเป็นรอยย่นอย่างไม่สบอารมณ์
จากนั้น เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง
— นั่นไม่สำคัญ คุณเหลือเวลาไม่มากแล้ว
คลาร่าเม้มริมฝีปากแน่น ทุกส่วนของร่างกายสั่งให้เธอรัวคำถามใส่ อย่างเช่น ‘คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? คุณเป็นมนุษย์หรือเปล่า? จุดประสงค์ของคุณคืออะไร?’ และอื่น ๆ อีกมากมาย แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีเวลาให้เสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว
ด้วยเหตุนั้น เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาใกล้ริมฝีปากอีกครั้ง
“คุณอยากให้พวกเราทำอะไร?”
ความเงียบเกิดขึ้นอีกหนึ่งอึดใจ
ใบหน้าตัวตลกกระตุกอีกครั้ง แก้มของ
