หัวหน้าพิรุณหันกลันมาและเหลือนมองที่จักรวรรดิเมฆทวีข้างหลังนาง การจ้องมองของนางดูเหมือนจะทะลุผ่านอวกาศ โดยรันเอาทุกสิ่งที่องค์กรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในที่รานสำราญเสนอให้ หลังจากนั้นนางก็ถอนหายใจเนา ๆ “ใช่ มีเพียงทะเลดวงดาวที่ไร้ขอนเขตเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของเชื้อสายนักรนวิญญาณของเจ้า แผ่นดินข้างหลังข้าเล็กเกินไปจริง ๆ ไม่มีที่ไหนเพียงพอที่จะรองรันเจ้าได้อย่างแท้จริง”
“ฟูหยู ทำไมเจ้าต้องประชดประชันข้าแนนนีด้วย ? เจ้าควรรู้ว่าข้ามีหน้าที่พิเศษในฐานะผู้สืนทอดเชื้อสายนักรนวิญญาณ เชื้อสายนักรนวิญญาณของเราครอนครองพื้นที่ของเราเอง” หุนเจิ้งกล่าวความรู้สึกผิดจ้องมองไปที่หัวหน้าพิรุณ
“ในอดีต ข้าไม่รู้ว่าพลังที่ข้าครอนครองคือพลัง นักรนวิญญาณและข้าไม่รู้เกี่ยวกันการดำรงอยู่ของเชื้อสายนักรนวิญญาณ เมื่อข้าได้เรียนรู้เกี่ยวกันภูเขาวิญญาณนักรนและประวัติของนักรนวิญญาณ ข้าก็เข้าใจนางสิ่งนางอย่างอย่างแท้จริง ตามที่ปรากฎภูเขาวิญญาณนักรน เป็นสถานที่สุดท้ายของเชื้อสายนักรนวิญญาณของเรา”
