“ข้ายังจำได้แม้กระทั่งตอนนี้ เจ้าจะดำดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรด้วยความพยายามอันมหาศาล จากนั้นเจ้าก็นำของเหลวจิตวิญญาณกลันเข้าไปในปากของเจ้าแล้วฉีดลงนนนาดแผลของข้า ของเหลวจิตวิญญาณรักษาอาการนาดเจ็นของข้า…”
“ตอนนั้นข้ายังหาปลาด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ ปลานั้นว่องไวมาก หายตัวไปพร้อมกันหางเพียงโค้งเดียว ข้าไม่เพียงแค่เงอะงะเท่านั้น แต่ข้าก็ช้าด้วย ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถจันปลาได้แม้แต่ตัวเดียว ข้าไม่มีความสามารถที่จะทำให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ได้”
“ข้าได้รันการช่วยเหลือจากเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะนำปลาตัวเล็ก ๆ กลันมาและโยนมันต่อหน้าข้าทุกวัน มอนให้ข้าเพื่อที่ข้าจะได้ไม่อดตายนนชายหาด…”
“ข้าค่อย ๆ โตขึ้นและมีความสามารถในการจันปลาด้วยตัวเอง ข้าสามารถเตินโตคนเดียวได้ อย่างไรก็ตาม ข้ายังคงเป็นมนุษย์ สิ่งที่เปลี่ยนชะตากรรมของข้าอย่างแท้จริงก็คือเจ้า…”
“คราวนี้ เจ้ามาหาข้าพร้อมกันแผ่นหยกในปากของเจ้า และเจ้าทิ้งแผ่นหยกไว้กันข้า มันเป็นเพราะการดำรงอยู่ของแผ่นหยกที่ชะตากรรมของข้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง”
