ยๆ ซึ่งทุกอย่างได้ถูกเขียนลงในกระเบียบแล้ว ส่วนจะใช้ได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเขา นางเป็นเพียงคนนอก ไม่เข้าไปยุ่งจะดีกว่า
ดังนั้นอวิ๋นเจียวจึงเอ่ยกับอวิ๋นฉี่เยว่ว่า “พี่ใหญ่ ข้ากลับก่อนนะเจ้าค่ะ ท่านแม่อยู่บ้านรอข้ากลับไปห่อเกี๊ยวด้วยกันอยู่”
อวิ๋นฉี่เย่วพยักหน้า “เช่นนั้นเจ้ารีบกลับเถิด เดินดูทางดีๆ ด้วย ทางในหมู่บ้านต่างจากถนนใหญ่ ระวังจะสะดุดล้มเอา”
“เจ้าค่ะ พี่ใหญ่” หลังจากตอบรับอวิ๋นฉี่เยว่แล้ว อวิ๋นเจียวก็ขอตัวลากับอาจารย์หม่าและคนอื่นๆ
“ท่านปู่หม่า อาจารย์ฉี อาจารย์หลี อวิ๋นเจียวขอตัวก่อน เรื่องสำนักศึกษารบกวนพวกท่านแล้วเจ้าค่ะ”
หลังจากออกมาจากสำนักศึกษา เด็กๆ ที่มุงดูอยู่ด้านนอกยังไม่ยอมกลับ แม้แต่ชาวบ้านบางคนก็ยังไม่ยอมกลับ ทุกคนต่างจ้องมองไปที่ห้องโถงในตัวเรือน พูดคุยกันอย่างออกรส บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง
ผู้ดูแลที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเห็นอวิ๋นเจียวเดินมาก็รีบอธิบาย “คุณหนูสี่ ข้าน้อยบอกกับพวกเขาไปแล้วว่าให้กลับไปก่อน อาจารย์ยังต้องจัดการธุระก่อน รอให้เรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว หากสำนักศึกษาจะเปิด พวกเราจะแจ้งให้ทราบล่วงหน้า แต่พวกเขาก็ไม่ยอมกลับ”
อวิ๋นเจียวเข้าใจความรู้สึกเช่นนี้เป็นอย่างดี ย้อนไปในยุคของนาง เด็กๆ ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญต่างก็มีแวว
