ดสำนัก [2] ของปรมาจารย์หลิวอวิ๋นจื่อจะเป็นเจ้า!”
กระบี่ชุ่ยหลิ่ว กระบี่เลื่องชื่อของหลิวอวิ๋นจื่อปรมาจารย์เพลงกระบี่แห่งแคว้นต้าเยี่ย ก่อนที่หลิวอวิ๋นจื่อจะออกจากยุทธภพ เคยประกาศไว้ว่าจะมอบกระบี่ชุ่ยหลิ่ว เล่มนี้ให้กับศิษย์ปิดสำนัก ทั้งยังเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของเขา
เรื่องนี้ทำให้ฉู่อี้ประหลาดใจยิ่งนัก เดิมทีเขาก็รู้สึกว่าอวิ๋นฉี่เยว่ไม่ธรรมดา พวกเขาทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน หากบอกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าวัยเพราะแบกรับความแค้นเอาไว้มากมายและต้องดิ้นรนเอาตัวรอดมาโดยตลอด
แล้วอวิ๋นฉี่เยว่เล่า? ความสุขุมเยือกเย็น ไหวพริบการวางแผน ความสามารถด้านเพลงกระบี่และความรู้ที่เกินวัยเช่นนี้… ฉู่อี้ไม่เชื่อเรื่องพรสวรรค์ ความเป็นผู้ใหญ่นั้นเกิดจากประสบการณ์ที่ผ่านมาทั้งสิ้น
การฝึกฝนวรยุทธ์ต้องอาศัยความพยายามและหยาดเหงื่อ ทว่าสำหรับผู้ที่เรียกว่าอัจฉริยะนั้นก็แค่มีพรสวรรค์ที่ดีกว่าผู้อื่นเล็กน้อย แต่หากต้องการประสบความสำเร็จ ก็มีเพียงความขยันหมั่นเพียรเท่านั้น
ครอบครัวของอวิ๋นฉี่เยว่นั้นเรียบง่าย ธรรมดา บรรยากาศในบ้านก็ดี พ่อแม่ก็ตามใจเขากับน้องสาวมาก แม้จะมีปู่ที่ไม่ค่อยน่าพึ่งพา แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเขามากนัก
น่าสนใจยิ่งนัก ทว่าแม้ฉู่อี้จะสงสัย แต่ก็ไม่อยากล่วงรู้ความลับของอวิ๋นฉี่เยว
