“ไอ้ลูกอกตัญญู! เจ้าจะทำให้ใครไม่ได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้กัน!” เผยซื่อได้ยินดังนั้นก็หันขวับ มองฉู่อี้ด้วยแววตาแข็งกร้าว นิ้วมือชี้ตรงไปที่เขา
“ท่านอาโปรดใจเย็นเถิด พี่อี้เพียงแต่ปากไวใจร้อนไปหน่อย มิได้มีเจตนาร้าย” เผยหมิ่นเห็นเผยซื่อโกรธก็รีบเช็ดน้ำตา ทำหน้าเหมือนกล้ำกลืนความเสียใจ แม้จะยังมีท่าทางน้อยใจอยู่ แต่ก็แสร้งทำตัวนอบน้อมจนดูน่าสงสาร ต่างจากท่าทางเอาแต่ใจตัวเองเมื่อครู่ลิบลับ
ฉู่อี้เดินเข้ามาช้าๆ ใบหน้าแฝงรอยยิ้มร้ายกาจ “ใครว่า ข้าตั้งใจต่างหาก แถมยังจงใจด้วย! พวกเจ้ากล้าก็ลองแตะต้องคนตระกูลอวิ๋นดูสิ ค่อยดูว่าข้าจะลงมือปลิดชีพคนตระกูลเผยหรือไม่!”
เฉียบขาด! อวิ๋นเจียวอดไม่ได้ที่จะชื่นชมฉู่อี้อยู่ในใจ สายตาของนางและฉู่อี้สบประสานกัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นบางอย่างที่ทำให้ตนเองรู้สึกยินดีอยู่ในดวงตาของกันและกัน
ฉู่อี้มองเห็นความชื่นชมและความรู้สึกพึ่งพาแวบหนึ่งในดวงตาของอวิ๋นเจียว ขณะที่อวิ๋นเจียวก็มองเห็นการปกป้องที่ไม่ต้องการเหตุผลใดๆ ในดวงตาของฉู่อี้
เผยหมิ่นเห็นว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนช่างกลมเกลียว ยิ่งไปกว่านั้นฉู่อี้ถึงกับข่มขู่ว่าจะฆ่าล้างตระกูลนางเพื่อยัยเด็กต่ำต้อยผู้นี้ นางกัดฟันแน่นจนแทบแหลกละเอียด เกลียดชังอวิ๋นเจียวจนเข้ากระดูกดำ
อวิ๋นเจียวกลอกต
