ต่อหน้าทุกคน นางทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
นางไม่กล้า คนอื่นก็ไม่กล้าเช่นกัน แต่ฉู่เผยเหวินกลับกอดขาของนางไว้แน่น ยิ่งเสียใจก็ยิ่งร้องไห้ ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งเสียงดัง
เผยซื่อดิ้นรนสุดกำลัง ในที่สุดก็หลุดออกมาได้ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นที่เท้า ฉู่เผยเหวินกอดแน่นเกินไป แถมยังจับข้อเท้าของนางไว้แน่น พอนางดิ้นจนหลุด ถุงเท้าก็ถูกฉู่เผยเหวินดึงหลุดติดมือไปด้วย
เท้าสีขาวนวลข้างหนึ่งเผยออกมาต่อหน้าธารกำนัล เสียหน้ายิ่งนัก!
“กรี๊ด!!!…” เสียงกรีดร้องของเผยซื่อทำให้นกกาที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้แตกตื่นบินหนีหายไป
สาวใช้คนหนึ่งรีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาพันเท้าให้นาง อีกคนถอดรองเท้าของตนเองให้เผยซื่อสวมใส่ชั่วคราว
เผยหมิ่นเข้าไปประคองเผยซื่อ จ้องมองอวิ๋นเจียวอย่างเคียดแค้น มุมปากยกยิ้มเย็นชา “ยัยเด็กสารเลว เจ้าคอยดูเถอะ วันนี้เจ้าทำให้ข้ากับท่านอาต้องอับอาย พรุ่งนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งครอบครัวไม่ได้เห็นดวงตะวันอีก!”
“ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งครอบครัวไม่ได้เห็นดวงตะวันในวันพรุ่งนี้ก่อนเอง!” สิ้นเสียงเย็นเยียบ อวิ๋นเจียวก็เผยสีหน้ายินดี ฉู่อี้มาแล้ว!
แม้ว่านางจะไม่กลัวเรื่องวุ่นวาย แต่เผยซื่อเป็นถึงแม่เลี้ยงของฉู่อี้ มียศถาบรรดาศักดิ์เป็นถึงฮูหยินตราตั้ง ส่วนครอบครัวของนางล้วนเป็นสามัญชน หา
