วังตัวก็ล้มลงก้นกระแทกพื้นทันที
“โอ๊ย!”
“ฮูหยิน!”
เสียงกรีดร้องของเผยซื่อดังสลับกับเสียงร้องตกใจของสาวใช้ พวกนางต้องการช่วยเผยซื่อให้ลุกขึ้น แต่ฉู่เผยเหวินกลับกอดข้อเท้าของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
พอเห็นแบบนั้น ทุกคนก็เห็นซากศพจิ้งหรีดที่ไส้ทะลักออกมาติดอยู่ที่รองเท้าพื้นหนาของเผยซื่อ
แม่ทัพเถี่ยที่ฉู่เผยเหวินตามหาอยู่นานก็ยังหาไม่เจอ ส่วนอวิ๋นเจียวก็ไม่ได้หาเลยด้วยซ้ำ และแน่นอนว่านางก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
ที่นางบอกว่ารู้ว่าแม่ทัพเถี่ยอยู่ที่ไหน จริงๆ แล้วแค่อยากหลอกฉู่เผยเหวิน ไม่อยากให้เขามาทำลายแปลงดอกเหมยกุยของนางอีก ดังนั้นนางจึงแอบเข้าเถาเป่า แล้วสั่งซื้อจิ้งหรีดที่ตายมาหนึ่งตัว
แต่ไม่นึกเลยว่า นางยังไม่ทันได้พูดอะไรกับฉู่เผยเหวิน เผยซื่อก็พุ่งเข้ามาหมายจะตบนาง คิดจะรังแกนางงั้นหรือ?
เช่นนั้นนางก็มีแต่ต้องทำเรื่องซนๆ สักหน่อย จึงแอบโยนจิ้งหรีดที่ตายแล้วไปข้างหน้า จากนั้นก็แสร้งทำเป็นกลัวแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้น เผยซื่อจึงเหยียบลงไปโดยไม่รู้ตัว
“ฮือๆ… แม่ทัพเถี่ย แม่ทัพของข้า หลานรัก ไยเจ้าถึงจากไปเช่นนี้? ให้คนแก่หัวขาวอย่างข้าต้องมาส่งคนหัวดำ… ฮือๆ… แม่ทัพของข้าตายอย่างน่าอนาถยิ่งนัก…”
“ท่านโหว… ท่านโหว… รีบปล่อยมือเถิด!” เผยซื่อไม่คิดเลยว่าท่านโหวจะคลั่งออกมา
