วลานั้นเอง ก็มีคนมาหาที่บ้าน ผู้มาเยือนเป็นพี่ชายของชุ่ยเหนียง ความรู้สึกที่ผู้เฒ่าอวิ๋นมีต่อชุ่ยเหนียงลึกซึ้งขึ้นทุกวัน พอเห็นพี่ชายของนางมาหาจึงยิ้มต้อนรับด้วยความยินดี
“เป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ เชิญนั่งข้างในก่อน เจวียนเอ๋อร์ ไปรินน้ำชาเร็วเข้า!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ยเชิญด้วยท่าทางกระตือรือร้น พี่ชายของชุ่ยเหนียงหน้าตาสง่างาม ดวงตาและคิ้วคล้ายชุ่ยเหนียงอยู่ห้าส่วน สวมชุดยาวสีฟ้า อายุราวๆ สี่สิบปี ท่าทางสุภาพเรียบร้อย มือไม่มีรอยด้าน ไม่เหมือนชาวไร่ชาวนา
กู่ชิงวางของขวัญในมือลงบนโต๊ะกลางห้องโถง เถาซื่อรีบหยิบเข้าไปเก็บไว้ในห้องทันที แม้ว่าเถาซื่อไม่ชอบหน้าชุ่ยเหนียง แต่กลับชอบของขวัญ
กู่ชิงประสานมือคารวะผู้เฒ่าอวิ๋นแล้วกล่าวว่า “กู่ชิงคารวะท่านผู้เฒ่า ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่ของมีค่าอะไร ขอท่านอย่าได้รังเกียจ วันนี้ข้ามาที่นี่ เหตุผลประการแรกคือมาเยี่ยมน้องสาว เหตุผลประการที่สองคือมาไถ่ตัวน้องสาวกลับบ้าน”
“พี่ใหญ่…” พอได้ยินดังนั้นชุ่ยเหนียงก็น้ำตาคลอ
กู่ชิงเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด “น้องเล็ก เพื่อครอบครัวของเรา ลำบากเจ้าแล้ว โชคดีที่หลายปีมานี้พี่ใหญ่ทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ หาเงินไถ่ที่ดินของบรรพบุรุษกลับคืนมาได้”
“แล้วก็นี่ไงเล่า พี่ชายตามหาเจ้าอยู่นานกว่าจะเจอว่าเจ้าอยู่ที่นี่ เจ
