้าสบายดีหรือไม่? ท่านแม่คิดถึงเจ้ามาก นอนไม่หลับทุกวัน สุขภาพร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง โชคดีที่สวรรค์เมตตา ให้ข้าได้พบเจ้า…” พูดไปก็เสียงสั่นเครือ
ส่วนผู้เฒ่าอวิ๋นนั้นตกตะลึง พี่ชายของชุ่ยเหนียงมาหา แล้วยังจะมาไถ่ตัวนางกลับไปอีก! ส่วนเถาซื่อพอได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย ในที่สุดนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ก็จะจากไปเสียที!
นางรีบออกมาแล้วพูดว่า “ไถ่ตัวก็ได้ แต่อย่างไรก็ต้องจ่ายค่าไถ่ตัว…”
กู่ชิงรีบพูด “ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าทราบกเกณฑ์ดี ค่าไถ่ตัวย่อมต้องแพงกว่าตอนที่ขายตัว ท่านบอกจำนวนมาแล้วกันขอรับ”
เถาซื่อรีบชูหนึ่งนิ้ว “หนึ่งร้อยตำลึงเงิน จ่ายมาแล้วก็พานางไปได้เลย!”
กู่ชิงทำสีหน้าลำบากใจทันที ชุ่ยเหนียงรีบเช็ดน้ำตา มองเถาซื่อด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะพูดกับกู่ชิงว่า “พี่ใหญ่ สัญญาขายตัวของข้าอยู่ที่ฮูหยินรองเจ้าค่ะ”
เถาซื่อผู้นี้ อยากได้เงินจนเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร? ในมือไม่มีสัญญาขายตัวของนาง ยังกล้าเอ่ยปากขอค่าไถ่ตัวหนึ่งร้อยตำลึงเงินอีก
“หากท่านอยากได้เงินมากขนาดนั้น ข้าแนะนำให้ท่านไปขโมยไปปล้นเอาจะเร็วกว่า” ชุ่ยเหนียงพูดจาไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
คำพูดของชุ่ยเหนียงทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกละอายใจจนหน้าแดงก่ำ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าฐานะของชุ่ยเหนียงในใจเขานั้นสูงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เขาพึ่
