“ลูกๆ ต้องปรับปรุงร้านเม่าไช่ในตำบล ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ก็มีแต่สตรี พวกเราพ่อลูกจะเข้าๆ ออกๆ ไม่ได้ อย่างไรเสียก็มีชุนเหมยดูแลเจ้า มีน้องสะใภ้เป็นเพื่อนเจ้า มีเหลียนเอ๋อร์คอยช่วยปรนนิบัติเจ้า ข้าก็วางใจได้”
จ้าวซื่อได้ฟังเช่นนั้นก็รีบเอ่ย “เรื่องนี้ข้าก็อยากจะพูดเช่นกัน อย่าได้ให้เรื่องของข้าทำให้ท่านต้องละเลยงานของท่านเลย น้องรองก็ให้เบี้ยหวัดท่านแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีเบี้ยหวัด พวกเราก็ควรใส่ใจต่องานของบ้านน้องรอง ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า ไม่ต้องกังวลใจไป”
อวิ๋นโส่วกวงรู้สึกผิดเต็มประดา “แม่เจ้า ตลอดหลายปีมานี้ข้ามันไร้ประโยชน์ อ่อนแอ ทำให้เจ้ากับลูกๆ ต้องลำบาก เจ้าวางใจเถิด ต่อไปข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจอีก พวกเราติดสอยห้อยตามบ้านน้องรอง ใช้ชีวิตอย่างมั่นคงอยู่ดีกินดี”
“ก่อนหน้านี้… เจ้ายังอยู่ไฟไม่ครบก็ต้องลงไปทำงานหนักในไร่นา… ครั้งนี้เจ้าต้องอยู่ไฟให้ถึงสี่สิบวันให้ครบกำหนด พวกเราต้องบำรุงร่างกายที่อ่อนแอของเจ้าให้แข็งแรง”
จ้าวซื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นโส่งกวงก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความลำบากที่ได้รับมาตลอดหลายปีนั้นคุ้มค่าแล้ว
พอเห็นจ้าวซื่อร้องไห้ออกมา อวิ๋นโส่วกวงก็เป็นกังวลรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ “ตงเหนียง เจ้าอย่าร้องไห้ อย่า
