บุตรนั้นเปรียบเสมือนจุดอ่อนของมารดา ด้วยเหตุนี้เอง เถาซื่อจึงใช้เรื่องของเด็กในครรภ์ที่แท้งไปมาทิ่มแทงจ้าวซื่อ จ้าวซื่อจึงยิ่งทุกข์ทรมานใจจนอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
อวิ๋นเจียวจึงใช้เรื่องของบุตรชายมาปลอบโยนจ้าวซื่อ นางยังมีบุตรชายอีกสองคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับนางมากว่าสิบปี ทั้งยังใกล้วัยแต่งงานแล้วด้วย!
พออวิ๋นเจียวพูดจบ จ้าวซื่อก็หยุดร้องไห้ตามคาด ความเศร้าโศกในดวงตาก็เลือนหายไปมาก แถมยังมีความดื้อรั้นเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย เห็นได้ชัดว่าเพื่อบุตรแล้ว มารดาย่อมเข้มแข็งได้
“เจียวเอ๋อร์พูดถูก ป้าคิดมากไปเอง”
อวิ๋นเจียวยิ้ม “ใช่แล้วเจ้าค่ะป้าสะใภ้ใหญ่ คนที่รักย่อมเจ็บปวด คนที่เกลียดชังย่อมยินดี พวกเราอย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้นเลย บัดนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราก็ดีขึ้นทุกวัน ท่านต้องรีบรักษาร่างกายให้แข็งแรง พอสร้างบ้านเสร็จแล้ว ก็ต้องจัดการเรื่องแต่งงานให้พี่ฉี่ชิ่งอีก ยังมีอีกหลายเรื่องรอให้ท่านจัดการอยู่นะเจ้าคะ!”
คราวนี้อวิ๋นเจียวถึงได้วางใจ จ้าวซื่อคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว การแท้งบุตรจนเสียเลือดมากนั้น ห้ามเสียใจมากเป็นอันขาด หากเสียเลือดมากอีกครั้ง คราวนี้คงยุ่งแน่
ฟางซื่อเอ่ย “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว รีบรักษาร่างกายให้แข็งแรงเถิด พวกเราจะได้สบายใจ”
“ท่าน
