ห้องโถงหลังเล็กเกินไป คนมากมายเช่นนี้คงนั่งไม่พอ อวิ๋นเจียหรงจึงเอ่ยขึ้น “โส่วจง พวกเราไปคุยกันที่บ้านเจ้าเถิด โส่วกวงไม่ต้องไปหรอก อยู่ดูแลภรรยาของเจ้า เรื่องนี้รอโส่วจงเล่าให้เจ้าฟังทีหลังก็แล้วกัน”
แน่นอนว่าอวิ๋นโส่วกวงเป็นห่วงจ้าวซื่อ อีกอย่างเขาก็ไม่ค่อยมีความคิดเห็นอยู่แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะอย่างไรเสียผลการปรึกษาหารือ พวกเขาก็ต้องมาบอกเขาอยู่ดี
ทุกคนมาถึงบ้านของอวิ๋นโส่วจง แล้วพากันนั่งลงในห้องโถง ชุนเหมยกำลังดูแลจ้าวซื่อ ส่วนโม่ซ่านก็ต้องคอยดูแลอวิ๋นเจียว อวิ๋นหลานเอ๋อร์จึงอาสาเป็นคนชงชารินน้ำ
ส่วนอวิ๋นฉี่เยว่ก็พาอวิ๋นเจียวไปที่ห้องของตน จากนั้นก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากตู้ “เจียวเอ๋อร์ อีกไม่นานก็ถึงวันเกิดเจ้าแล้ว นิยายชุดเรื่องนี้ พี่ใหญ่เป็นคนคัดลอกด้วยตัวเองเลยนะ”
“นิยายหรือเจ้าคะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้นดวงตาของอวิ๋นเจียวก็เป็นประกาย ในที่สุดก็มีหนังสือให้อ่านแล้ว! ไม่สิ ในที่สุดก็มีหนังสือนิยายให้อ่านอย่างเปิดเผยแล้ว!
นางรีบรับกล่องไม้มาจากอวิ๋นฉี่เยว่ พอเปิดออกก็เห็นหนังสือทั้งหมดสิบเล่ม ‘ลำนำศาลากลางคลื่นลม’!
อวิ๋นเจียวมองอวิ๋นฉี่เยว่ด้วยความดีใจ ยิ้มแก้มปริ “พี่ใหญ่ นี่มัน ‘ลำนำศาลากลางคลื่นลม’ นี่เจ้าคะ! แต่ว่าที่ร้านหนังสือมีขายแค่ห้าเล่มเอง พี่ใหญ่เอา
