“แม้แต่เสือยังไม่กินเนื้อลูกในไส้ ตระกูลอวิ๋นข้าไม่มีลูกหลานโหดร้ายเช่นนี้! หลังจากเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลและผู้อาวุโสในหมู่บ้านปรึกษากันแล้ว มีความเห็นว่าให้เปิดโถงบรรพชน ขับไล่ครอบครัวอวิ๋นเจียชางออกจากตระกูล!”
“ดี!”
“ควรทำเช่นนี้มานานแล้ว!”
“สมควรขับไล่พวกมันออกจากตระกูลนานแล้ว!”
คำพูดของหัวหน้าตระกูลอวิ๋น ได้รับเสียงสนับสนุนจากทุกคน
ผู้เฒ่าอวิ๋นราวกับถูกสายฟ้าฟาด ยืนตกตะลึงอยู่กับที่ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ เถาซื่อ รวมไปสองพี่น้องตระกูลเจียง ต่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
เดิมทีคนในบ้านเดิมอย่าง อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ เถาซื่อ รวมไปถึงอวิ๋นโส่วหลี่ที่ถูกจับแล้วส่งไปเป็นทหาร ล้วนถูกตัดออกจากบันทึกผังตระกูลอวิ๋นแล้ว แต่ผู้เฒ่าอวิ๋นกับอวิ๋นโส่วหลี่ยังไม่ได้ถูกตัดออก
ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเหมยเอ๋อร์หรือเถาซื่อ ต่างก็ไม่ได้รู้สึกว่าการถูกตัดออกจากตระกูลจะเป็นเรื่องใหญ่ เพราะอย่างน้อยพวกนางก็ยังมีสามีและบุตรชาย ยังมีพ่อยังมีพี่ชาย
แต่บัดนี้ตระกูลอวิ๋นต้องการจะขับไล่ครอบครัวของพวกเขาออกจากตระกูล นั่นหมายความว่าพวกเขาจะไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ จากตระกูลอีกต่อไป
ในสมัยโบราณ อำนาจของตระกูลนั้นยิ่งใหญ่ หากครอบครัวใดประสบปัญหา เพียงหัวหน้าตระกูลเอ่ยปาก ก็จะมีคนในตระกูลออกมาช่วยเหลือ
โดยเฉพา
