ใจร้ายผู้นี้ หากมันไม่กลับมา บุตรชายทั้งสองของเขาก็คงไม่เปลี่ยนไป คงไม่ขอตัดขาดจากเขาตามๆ กันไปเช่นนี้! ในชั่วขณะนี้ผู้เฒ่าอวิ๋นขาดสติอย่างสมบูรณ์
อวิ๋นเจียวอดไม่ได้ที่จะกลอกตา เรื่องแบบนี้ยังจะโยงมาถึงท่านพ่อของนางได้อีกหรือ? นางเป็นถึงคุณหนูเอาแต่ใจ จึงทนไม่ได้อยู่แล้ว
“ท่านพูดแบบนี้ ราวกับว่าท่านพ่อของข้าไม่เคยให้เงินท่านอย่างนั้นแหละ ท่านปู่ใหญ่ก็ญาติผู้ใหญ่ของท่านพ่อข้า ท่านพ่อจะกตัญญูไม่ได้เชียวหรือ? ท่านพูดตรงๆ ว่าอิจฉาก็ได้เจ้าค่ะ หากข้าเป็นท่าน ข้าคงไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถามออกมา”
“พ่อแม่ต้องเมตตา บุตรจึงจะกตัญญู บิดาไม่เมตตา คิดแต่จะเอาเปรียบบุตรชายของตน ยังจะมีหน้ามาอิจฉาริษยาที่ลูกไปกตัญญูต่อผู้ใหญ่ที่เมตตาอีก ข้าละอายใจแทนท่านจริงๆ”
ยัยเด็กปากร้ายคนนี้! ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกคำพูดของนางตอกกลับจนจุกอก เลือดลมติดขัดไปหมด
เด็กคนนั้นพูดอย่างเปิดเผย ตรงไปตรงมาว่า ใช่ ข้าให้เขา แล้วเจ้าจะทำไม! ใช่สิ เขาจะทำอะไรได้เล่า!
“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่เห็นด้วย พวกเจ้ากำลังรังแกครอบครัวของพวกข้า! ข้า… ข้าจะไปเอาหัวโขกเสาในโถงบรรพชนให้ตายไปเลย!”
เถาซื่อก็กลิ้งตัวไปมาบนพื้น “ข้าไม่อยู่แล้ว อยู่ไปก็ไม่พ้นต้องตาย เป็นลูกเป็นหลานแท้ๆ กลับมาบีบบังคับให้คนแก่เช่นพวกข้าหมดทางรอด”
