บท่านโหวทำไมเล่า ต้องเข้าวังไปเป็นนางสนมต่างหาก!”
“นั่นน่ะสิ แล้วค่อยให้กำเนิดองค์ชาย โอ๊ยตายแล้ว ถึงตอนนั้นก็จะได้รุ่งเรืองสมใจ กลายเป็นพระญาติของฮ่องเต้!”
ทุกคนพากันหัวเราะลั่น เถาซื่อโกรธจนเดินวนไปมาพลางก้มลงหยิบก้อนหินขว้างใส่คนอื่นๆ ทว่านี่กลับยิ่งทำให้ทุกคนหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ถูกเยาะเย้ยจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นางปิดหน้าวิ่งกลับเข้าบ้าน เจียงหลิ่วจือและเจียงเถาจือสองพี่น้องมองอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ด้วยแววตาอาฆาต เมื่อเห็นนางถูกหัวเราะเยาะ พวกนางก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก
เจียงเถาจือถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูถูก “ถุย ยัยผู้หญิงใจดำอำมหิต รูปร่างหน้าตาก็ขี้ริ้วขี้เหร่ แล้วยังหวังจะไต่สูงอีกหรือ ไม่ส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้างหรือไง”
สตรีชาวบ้านที่คุมตัวนางอยู่ต่อว่า “พอเปิดปากก็พูดจาหยาบคาย เจ้าเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร!”
“ท่านพ่อ ข้าช่วยพูดกับท่านโหวไม่ได้หรอกขอรับ ต่อไปไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเหมยเอ๋อร์หรืออวิ๋นโส่วหลี่จะมีวาสนาสูงส่งเพียงใด พวกข้ายอมยากจนข้นแค้นกินดินกินทรายก็จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาด!”
มือที่กำแน่นของอวิ๋นโส่วกวงกำลังสั่นเทา แม้จะไม่ชัดเจนนักแต่หากสังเกตดีๆ ก็จะเห็นได้ เขารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต หากความกล้าครั้งนี้หายไป เขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องรอ
