่อยสิ หากท่านโหวสนใจน้องสาวของเจ้า นางจะลืมพี่ชายอย่างเจ้าได้ลงหรือ ถึงตอนนั้น พวกเจ้าก็จะได้รุ่งเรือง กลายเป็นพระญาติของฮ่องเต้!”
ตูม… อวิ๋นเจียวเบิกตากว้าง มองผู้เฒ่าอวิ๋นอย่างไม่เชื่อสายตา อยากจะผ่าสมองของเขาดูจริงๆ ว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่ หน้าไม่อาย!
ไม่ใช่แค่อวิ๋นเจียวเท่านั้น คำพูดของผู้เฒ่าอวิ๋นยังทำให้ชาวบ้านที่มามุงดูพากันหัวเราะเยาะ
“โอ๊ยตายแล้ว อย่างอวิ๋นเหมยเอ๋อร์น่ะหรือ? แม้แต่พวกขี้แพ้ในหมู่บ้านยังไม่มีใครเอา แล้วยังหวังจะไปเกาะท่านโหวอีก”
“สมองของตาแก่อวิ๋นคงจะเลอะเลือนแล้วกระมัง”
“คนอย่างอวิ๋นเหมยเอ๋อร์เป็นตัวอะไรกัน? แม้แต่เลียรองเท้าให้คนอื่นยังไม่คู่ควร กล้าคิดจริงๆ นะว่าท่านโหวจะสนใจนาง?”
“มิน่าล่ะ ข้าก็ว่าทำไมบ้านนี้ถึงไม่ยอมตัดขาด ที่แท้ก็หวังเรื่องดีๆ แบบนี้อยู่นี่เอง”
“พระญาติของฮ่องเต้หรือ น่าขันสิ้นดี!”
“ทำไมไม่ขึ้นไปอยู่บนฟ้าเสียเลยเล่า!”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์โกรธจนหน้าแดงก่ำ นางยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้โฮ เถาซื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเท้าเอวต่อว่า “พวกเจ้ามันพวกชั้นต่ำ กินองุ่นไม่ได้ก็หาว่าองุ่นเปรี้ยว [1] หมอดูบอกว่าลูกสาวข้ามีบุญวาสนา จะได้แต่งงานกับผู้สูงศักดิ์!”
“โอ๊ยตายแล้ว ลูกสาวเจ้าช่างสูงส่งนัก หากอยากเป็นพระญาติของฮ่องเต้ จะไปแต่งงานกั
