เถาซื่อได้ฟังคำพูดของผู้เฒ่าอวิ๋นก็พลันรู้สึกเหมือนถูกจุดประกาย กลอกตาไปมา แล้วรีบปกป้องอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ทันที “เจวียนเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว แม่อยู่นี่ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะไล่เจ้ากับลูกๆ ไปได้”
“ท่านแม่!” อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ตกใจที่จู่ๆ เถาซื่อก็พูดขึ้น นางกลัวว่าเถาซื่อจะทำให้เสียเรื่อง จึงรีบดึงชายแขนเสื้อของมารดา
ทว่าเถาซื่อกลับไม่สนใจ ยังคงพูดต่อไปว่า “เจวียนเอ๋อร์ ลูกสาวผู้น่าสงสารของแม่ อย่าไปฟังพ่อเจ้า หากจะไล่เจ้ากับลูกๆ ออกจากบ้าน ก็ต้องฆ่าข้าให้ตายก่อน!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนกระทืบเท้า “เจ้า… เจ้านี่นะยายแก่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกนางทำอะไรลงไปบ้าง? บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับพวกนางแล้ว!”
เถาซื่อเชิดหน้าขึ้น “ยังไงก็ช่าง เจวียนเอ๋อร์เป็นลูกที่เกิดจากท้องข้า เจ้าไม่รัก แต่ข้ารัก! พวกเด็กๆ ไม่รู้จักคิดเลยทำผิดไป แต่ก็ได้เอาของที่ขโมยไปกลับคืนมาหมดแล้ว หากเจ้าใหญ่ยังไม่หายโกรธ ก็ลงโทษพวกนางเถิด!”
“ส่วนสะใภ้ใหญ่ที่ถูกยัยเด็กเถาจือชนจนแท้งลูก พวกเราก็เสียใจ แต่เถาจือก็ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ว่าอย่างไรเถาจือกับหลิ่วจือก็อยู่ที่นี่ ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลก็อยู่ที่นี่เช่นกัน ทุกคนว่าจะจัดการกับเด็กสองคนนี้อย่างไรก็เชิญเลย”
เจียงเถาจือได้ยินเถาซื่อพูดดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่
