น เนื่องจากนางเป็นต้นเหตุที่ทำให้จ้าวซื่อแท้งลูก หญิงชาวบ้านสองคนที่คุมตัวนางมาจึงไม่กล้าประมาท ประกบข้างจับตัวนางเอาไว้อย่างแน่นหนา
นางพยายามดิ้นรนพลางร้องตะโกนด้วยดวงตาแดงก่ำ “เป็นน้ารองกับยายของข้าบังคับพวกข้าให้ไปขโมยต่างหาก ถ้าพวกข้าไม่ยอมทำตาม พวกนางก็จะไม่ให้พวกข้ากินข้าว แล้วยังจะขายพวกข้าอีกด้วย!”
เจียงหลิ่วจือก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบพูดสนับสนุนเจียงเถาจือ ชี้ตัวเถาซื่อและอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านตาใหญ่ ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย สิ่งที่เถาจือพูดเป็นความจริง พวกข้าไม่ได้เห็นแก่เงินทอง แต่ถูกบังคับจริงๆ คนที่บังคับพวกข้าก็คือยายกับน้ารองของข้า!”
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ข้าบังคับพวกเจ้าตอนไหน? ยัยเด็กสารเลวน่าตายนัก ตัวเองไปขโมยของแล้วถูกจับได้ ก็โบ้ยความผิดให้ผู้ใหญ่ พวกเจ้ามันร้ายกาจนัก”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็ต่อว่าเช่นกัน “พวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา! หากไม่ใช่เพราะบ้านเราชุบเลี้ยงพวกเจ้าไว้ ป่านนี้คงต้องไปเป็นขอทานข้างถนน ยังไม่รู้เลยว่าจะถูกพวกนักเลงหลอกแล้วขายไปอยู่ในหอนางโลมหรือเปล่า! พวกเจ้ามันเลี้ยงไม่เชื่อง! ท่านพ่อ ไล่พวกนางออกไปเลยเจ้าค่ะ บ้านเราไม่เลี้ยงหมาเนรคุณ!”
“พอได้แล้ว!” เมื่อคำด่าเริ่มหยาบคายขึ้นเรื่อยๆ ผู้ใหญ่บ้านจึงขัดจังหวะแม่ลูกคู่นี้ด้วยสีห
