น้าบึ้งตึง
เถาซื่อพูดอย่างตะกุกตะกัก “ท่านผู้ใหญ่บ้าน อย่าไปฟังเด็กพวกนี้พูดเหลวไหลเลย”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์รีบพูดเสริม “ใช่แล้ว พวกนางใส่ร้ายข้า ข้ากับท่านแม่ไม่เคยสั่งสอนให้พวกนางทำเช่นนี้ ใช่ไหมเจ้าคะ? พี่หญิงใหญ่”
พูดจบนางก็หันไปมองอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ เมื่อสบตากับสายตาคุกคามของนาง อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็พยักหน้าอย่างเจ็บปวด “ใช่…” นางไม่อาจถูกไล่ออกไปจากบ้านได้ หากออกไปแล้ว พวกนางคงไม่มีทางรอดเป็นแน่
เจียงเถาจือกับเจียงหลิ่วจือเห็นว่ามารดาของตนยอมรับ ยอมปล่อยให้คนอื่นใส่ร้ายป้ายสีพวกนางเช่นนี้ นอกจากความตกใจและหวาดกลัว สิ่งที่เหลืออยู่ในใจของพวกนางก็คือความเกลียดชังที่ท่วมท้น
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะเยาะ “พวกเจ้าเป็นคนแบบไหน ทุกคนในหมู่บ้านรู้ดี อวิ๋นเหมยเอ๋อร์โดนขับออกจากตระกูลเพราะอะไร ทุกคนต่างก็รู้ดี ตอนนี้คิดจะสร้างภาพลักษณ์ใหม่งั้นหรือ สายไปแล้ว!”
จากนั้นก็หันไปถามอวิ๋นโส่วกวง “โส่วกวง เรื่องนี้เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร บอกมาตามตรงเลย วันนี้พวกข้ามาที่นี่ก็เพื่อให้ความเป็นธรรมกับครอบครัวของเจ้า”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องที่ถูกขับออกจากตระกูล ใบหน้าของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็แดงก่ำ นางกลับมาอยู่บ้านตระกูลอวิ๋นเก่า ใช้งานอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์อยู่สองวัน จนลืมไปแล้วว่าตนเองถูกขับออกจากตระกูล!
นางกำลังจะอธ
