มีศิษย์ของสำนักเฟิ่นเทียนถังในสำนักหมิงเยว่ตะโกนว่าจะยั่วยุศิษย์ของสำนักหมิงเยว่ข้าในฐานะศิษย์ของสำนักหมิงเยว่แน่นอนว่าต้องออกหน้าห้ามปราม และผู้ใต้บังคับบัญชาสี่คนของสำนักเฟิ่นเทียนถังอาศัยอำนาจของผู้อื่น ถึงกับริเริ่มโจมตีข้า ข้าแน่นอนว่าต้องตอบโต้ ดังนั้นการที่ข้าสังหารพวกเขาจึงถูกต้อง มีเหตุผล และข้ายังช่วยสำนักเฟิ่นเทียนถังของพวกท่านลงโทษผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไม่มีค่า พวกท่านควรขอบคุณข้าด้วยซ้ำ” หลี่ลี่หัวเราะเย็นชา เชิดหน้าพูด
เมื่อหลี่ลี่พูดจบ ท่านเยว่ก็ตกตะลึงทันที มหาบุรุษที่เหลือก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด หลิวชิงซานยิ่งมีรอยยิ้มบนใบหน้า ไม่มีความกังวลเลย
หากแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้หลี่ลี่ยังไม่สามารถจัดการได้ การลงมือก่อนหน้านี้ก็ถือว่าเป็นความหุนหันพลันแล่นอย่างที่สุด หลิวชิงซานอาจต้องพิจารณาจริง ๆ แล้วว่าจะมอบหลิวเหมยเอ๋อร์ให้กับหลี่ลี่หรือไม่
“พูดเหลวไหล เจ้าต่างหากที่ลงมือกับข้าก่อน แถมยังด่าทอข้าอีก”
เชียนหมิงชวนตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“ข้ายอมรับว่าด่าทอเจ้า เพราะเจ้าดูหมิ่นเพื่อนร่วมสำนักของข้า ข้าย่อมต้องโต้กลับ นั่นเป็นเรื่องปกติ แต่เรื่องลงมือกับเจ้านั้น เจ้าช่างกลับดำเป็นขาวเหลือเกิน พวกเราต่างก็เป็นฝึกฝนผู้หนึ่ง อย่าว่าแต่การใช้ปราณยุทธ์เลย แม้แต่การลงมือจริง ๆ และเป็นการโจมตีโดยที่เจ้าไม่ทันตั้งตัว เจ้าจะยังสามารถยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยได้หรือ?”
