เองก็ไม่เชื่อว่าแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ ชนแค่นั้น จะทำให้คนตายได้ ร่างกายคนเราไม่ได้ทำจากกระดาษสักหน่อย
ถึงแม้ว่าบ้านใหญ่จะโวยวาย แต่ก็เอาแต่ร้องไห้ว่าจ้าวซื่ออาการไม่ดี คงไม่รอดแล้ว ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่จ้าวซื่อแท้งลูกออกมาเลยแม้แต่คนเดียว คนในห้องหลักก็ไม่รู้ว่าจ้าวซื่อตั้งครรภ์อยู่ พวกเขาไม่รู้ว่าการชนของเถาจือทำให้จ้าวซื่อแท้งลูก
เถาซื่อยังคงด่าไม่หยุด “คงจะอยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่สินะ อยากให้คนในหมู่บ้านหัวเราะเยาะพวกเรา!”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์นั่งอยู่บนเตียงอุ่น อาศัยแสงตะเกียงมองผ้าต่วนที่เจียงหลิ่วจือขโมยมา มือลูบไล้ผ้าอย่างเบิกบานใจ นางกำลังคิดว่า หากนำผ้าพวกนี้ไปตัดเป็นชุดแล้วสวมใส่จะต้องสวยมากแน่ๆ แต่พอนึกขึ้นได้ก็รู้สึกไม่พอใจ
เจียงหลิ่วจือนังคนไร้ประโยชน์นี่ ขโมยมาได้แค่สามพับ แถมยังถูกจับได้อีก! ตอนเช้าที่คนของเจิ้นหย่วนโหวมาส่งรางวัล นางเห็นหมดแล้ว มีของล้ำค่ามากมายหลายหีบ หากของพวกนั้นเป็นของนางทั้งหมด…
พอคิดถึงตรงนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็โกรธจนตัวสั่น นางจึงถีบเจียงหลิ่วจือที่ยืนอยู่ข้างเตียงอุ่นจนล้มลงไปกองกับพื้น
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รีบเข้าไปพยุงเจียงหลิ่วจือขึ้น มือของเจียงหลิ่วจือถลอกจนเป็นแผล ปวดแสบปวดร้อนไปหมด นางร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อก่อนนางไม่เคยถูกใคร
