ดวงตาอวิ๋นเหมยเอ๋อร์พลันเป็นประกาย นางหันไปปรึกษากับเถาซื่อ “ท่านแม่ หรือว่า… ให้ท่านไปขอจากพี่ใหญ่ดีกว่า พี่ใหญ่กับพี่ภรรยาหัวอ่อน ควบคุมง่าย”
เถาซื่อเองก็ลังเลเล็กน้อย แต่พอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็หมดกำลังใจ “หากเป็นเมื่อก่อนก็คงทำได้ เจ้าใหญ่ย่อมไม่กล้าขัดใจข้า แต่หลังจากเรื่องเมื่อวาน บุตรชายทั้งสองของบ้านเจ้าใหญ่เกือบถูกจับขัง เจ้าไม่เห็นหรือว่า พวกเขาโกรธข้าไปด้วย นับตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ พวกเขาไม่แม้แต่จะเรียกข้าว่าแม่สักคำ”
นั่นสิ เมื่อวานบุตรชายทั้งสองของพวกเขาเกือบถูกใส่ร้ายป้ายสี ความโกรธแค้นนี้ยังไม่จางหาย ท่านแม่คงไปเอาอะไรจากพวกเขาไม่ได้ อวิ๋นเหมยเอ๋อร์แทบอยากจะฉีกอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เป็นชิ้นๆ
“ทั้งหมดเป็นเพราะนางตัวซวยอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ ท่านแม่เจ้าคะ พวกเราจะปล่อยนางไปไม่ได้นะ!”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เพิ่งพูดจบ เสียงก็ดังมาจากข้างนอก “นายท่านผู้เฒ่า ค่อยๆ เดินนะเจ้าคะ”
“เถาจือ ช่วยแม่ถือของหน่อย หลิ่วจือ ยัยเด็กโง่นี่หายไปไหน รีบมาช่วยแม่ยกของเร็วเข้า!”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์กับเถาซื่อสบตากัน รีบลุกจากเตียงแล้ววิ่งออกจากห้องโถง เถาซื่อพุ่งเข้าหาอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ทันที “ข้าจะตีเจ้า นางตัวซวย เจ้ากลับมาทำไม? ลูกอกตัญญู หากไม่ใช่เพราะเจ้า บ้านเจ้าสา
