มจะตัดขาดจากข้าหรือ? นังโสเภณีอกตัญญู กล้าดียังไงมาเหยียบที่นี่อีก หาที่ตายหรือไง?”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รีบหลบหลังผู้เฒ่าอวิ๋น ผู้เฒ่าอวิ๋นตวาด “พอได้แล้ว! ยังจะส่งเสียงดังอะไรอีก ยังขายหน้าไม่พอหรือยังไง?”
เรื่องที่เถาซื่อกับอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ทิ้งเขาไว้ แล้วหนีกลับบ้านมาก่อน ทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นไม่พอใจเป็นอย่างมาก
เมื่อได้ยินดังนั้น เถาซื่อก็นั่งลงกับพื้น ร้องห่มร้องไห้ “ทำไมชีวิตข้าถึงได้น่าสงสารเช่นนี้ ข้าไม่อยากอยู่แล้ว ตาแก่นี่จะช่วยคนนอกรังแกข้าให้ตายหรือไง?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นตวาด “อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเจ้า เรียกว่าคนนอกได้ยังไง? ยายแก่ใจร้าย เจ้ายังไม่เลิกราอีกหรือ?”
เถาซื่อต่อว่า “ลูกสาวแท้ๆ อะไรกัน นางคือตัวซวย หากไม่ใช่เพราะนางกับเจียงต้าไห่มายุยงส่งเสริม คิดแผนชั่วร้าย เจ้าสามจะตัดขาดจากพวกเราหรือ ตาแก่ เจ้าไม่รู้หรือว่า บ้านใหญ่กับบ้านสามร่ำรวยขึ้นมาก็ไม่เห็นหัวพ่อแม่ ที่มันเป็นแบบนี้เพราะใคร? ก็เพราะอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ นางตัวซวยนี่ยังไงเล่า!”
การพูดถึงเรื่องที่อวิ๋นโส่วเย่าตัดขาดจากครอบครัว ก็ไม่ต่างอะไรกับการตอกย้ำบาดแผลในใจของผู้เฒ่าอวิ๋น ความสงสารที่มีต่ออวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็มลายหายไปในพริบตา ทว่าเขาก็ไม่อาจทิ้งอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ไปได้ ใบหน้าแก่ชราของเขา
