อง “ให้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับลูกๆ ทั้งสามคนอาศัยที่ห้องเจ้าสี่ ส่วนห้องเก็บฟืนด้านหลังให้ต้าเป่าพัก ต่อไปนี้เรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน เจ้าจัดการแบ่งสันปันส่วนเอาเอง”
ชุ่ยเหนียงเอ่ย “นายท่านผู้เฒ่าเจ้าคะ ท่านพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะไปเก็บข้าวของของเสี่ยวหู่ แต่ว่า… จะให้เสี่ยวหู่นอนที่ไหนหรือเจ้าคะ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นลืมหลานชายคนนี้ไปเสียสนิท เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ห้องเก็บฟืนด้านหลังยังว่างอีกหนึ่งห้อง ให้เสี่ยวหู่นอนที่นั่นก็แล้วกัน”
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเก็บกวาดเดี๋ยวนี้”
ผู้เฒ่าอวิ๋นพูด “มีคนทำให้แล้ว ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก”
เดิมทีเถาซื่ออยากจะไล่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ออกไป แต่พอเห็นว่าผู้เฒ่าอวิ๋นมีคนปรนนิบัติดูแล แต่นางกลับไม่มี บวกกับประโยคเมื่อครู่ของผู้เฒ่าอวิ๋น นางจึงเปลี่ยนใจ
“อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ ได้ยินที่พ่อเจ้าพูดหรือไม่ รีบไปเก็บกวาดห้องเก็บฟืนเดี๋ยวนี้ เถาจือไปก่อไฟทำกับข้าว หลิ่วจือไปให้อาหารหมู พวกเจ้ามันตัวขี้เกียจ ยังยืนบื้ออยู่อีก จะให้ยายแก่เช่นข้าลงมือทำเองหรือ?”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์อ้อนวอนด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ท่านแม่ อย่างน้อยก็ให้ข้าเก็บข้าวของเครื่องใช้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์รีบพูดแทรก “พี่หญิง ท่านไม่เชื่อฟังคำพูดของท่านแม่หรือเจ้าคะ? เ
