ล้วกล่าวว่า “ท่านโหวมอบให้พวกท่านก็รับไว้เถิด การปฏิเสธก็เท่ากับไม่เห็นน้ำใจของเขา”
อวิ๋นโส่วกวงรีบพูด “น้องรอง นั่นเงินตั้งสองร้อยตำลึงเชียวนะ แล้วยังมี… ผ้าไหมแพรพรรณเครื่องประดับอีกมากมาย… พวกเราชาวบ้านไม่จำเป็นต้องใช้หรอก”
อวิ๋นเจียวจึงเอ่ย “ท่านลุงใหญ่ทำไมจะไม่จำเป็นต้องใช้ละเจ้าคะ? อีกไม่นานพี่ฉี่ชิ่งกับพี่ฉี่เสียงต้องทำให้ท่านได้เป็นท่านปู่แล้ว ยังต้องหาบ่าวไพร่มาปรนนิบัติท่านด้วย! ในความคิดของข้าเงินสองร้อยตำลึงนี้นำไปสร้างบ้านเถิดเจ้าค่ะ หากท่านลุงไม่ว่างก็มอบหมายให้พี่รองของข้า ให้พี่รองจัดการเอง ถึงเวลานั้นพวกท่านก็ย้ายเข้าบ้านใหม่ได้เลย”
อวิ๋นโส่วจงกล่าวชม “ความคิดของเจียวเอ๋อร์ดี อีกไม่กี่วันฉี่ชิ่งก็อายุสิบหกแล้วถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้ว ส่วนฉี่เสียงอีกไม่กี่ปีก็คงต้องแต่ง ให้ฉี่ซานช่วยออกแบบตามบ้านของพวกเรา”
“พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก ท่านเคยเห็นใครปฏิเสธรางวัลจากฮ่องเต้บ้างเล่า? ข้าจะบอกความจริงกับท่านแล้วกัน คุณชายน้อยที่มาพร้อมกับนายอำเภอเมื่อวานนี้ก็คือเจิ้นหย่วนโหว!”
เฉาโส่วเย่าพลันเข้าใจ “ข้าว่าแล้วเชียว คุณชายน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉี่เยว่คนนั้นช่างดูสง่างามมีอำนาจไม่ธรรมดาแฝงอำนาจบางอย่างที่ทำให้ข้าอยากคุกเข่า ที่แท้เขาคือเจิ้นหย่วนโหว”
อวิ๋นโส
