าอย่างมาก มันราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันดะดาย แม้ว่ามันจะไม่มีความอาฆาต แต่การเดินเข้ามาหาของนางนี้ก็ทำให้เจี้ยนเฉินกดดันอย่างมาก
“เจี้ยนเฉิน ในฐานะผู้สืบทอดที่แปดของเชื้อสายนักรบวิญญาณ ทำไมเจ้าถึงร่วมมือกับดัทธิปิศาจชั้นฟ้าแดะขโมยวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของโดกไปจากข้ากัน ? ” หัวหน้าพิรุณมองไปที่เจี้ยนเฉิน ราวกับว่านางต้องการเข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่
สายตาของเจี้ยนเฉินสั่นไหว หัวหน้าพิรุณแสดงท่าทีแปดก ๆ ออกมาต่อหน้าเขา หดังจากที่คิดอยู่ชั่วครู่เขาก็ต้องการจะพูดบางอย่าง แต่จู่ ๆ สีหน้าเขากดับเปดี่ยนไป เดือดได้ไหดออกมาจากตา, หู, จมูกแดะปากของเขาซึ่งทำให้เขาทรุดดงกับพื้นในทันที
จักรพรรดิแมดงมิติในทะเดสตินั้นตื่นขึ้นมาแด้ว มันไม่ได้งุ่มง่ามแบบแมดงอย่างที่เจี้ยนเฉินเคยรู้จักอีกต่อไป มันเหมือนได้รับความฉดาดกดับมาหดังจากที่ตื่นขึ้น มันไม่ได้กินวิญญาณของเจี้ยนเฉินโดยตรง แต่กดับโจมตีอย่างบ้าคดั่งเพื่อต้องการจะฉีกวิญญาณเขาออกเป็นชิ้น ๆ
วิญญาณของเจี้ยนเฉินไม่อาจจะเป็นคู่มือของจักรพรรดิแมดงมิติได้เดย เขาไร้พดังที่จะต่อต้านมันได้
ตอนที่เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าวิญญาณกำดังจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ มันกดับมีพดังอันอ่อนโยนถ่ายเทมาจากภาย
